کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۴۱۷ — چشمم جو بران روی نکو می آید
- شمارهٔ ۴۲۴ — بیداری چشم و خواب بختم نگرید
- شمارهٔ ۴۱۹ — دی گفت صبا که گل بنزدیک رسید
- شمارهٔ ۴۱۸ — چون یادم از آن روی نکو می آید
- شمارهٔ ۴۲۱ — می نتوانم اشک فراوان بارید
- شمارهٔ ۴۲۰ — چشم ز میان تو نشان هیچ ندید
- شمارهٔ ۴۲۲ — گر تیغ سر انگشت تو صد را ببرید
- شمارهٔ ۴۲۳ — کو دیده که تا بر وطن خود گرید
- شمارهٔ ۴۲۷ — لطف تو بآشنا و بیگانه رسید
- شمارهٔ ۴۲۸ — آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید
- شمارهٔ ۴۳۰ — گر در همه عمر خویش فرصت جوید
- شمارهٔ ۴۳۲ — ماییم چو خر گه همه بر بسته کمر
- شمارهٔ ۴۲۵ — هنگام صبوحست حریفان خیزید
- شمارهٔ ۴۲۹ — ای وصل تو بر تراز تمنای امید
- شمارهٔ ۴۳۱ — خصمت که ره قضای بد می جوید
- شمارهٔ ۴۲۶ — چون زلف ترا کار ببالا برسید
- شمارهٔ ۴۳۶ — در طبع تو ناکسی و در دست تو زر
- شمارهٔ ۴۳۸ — بستند گرو با نفس مشک تتار
- شمارهٔ ۴۳۹ — در کار سخن رنج کشیدم بسیار
- شمارهٔ ۴۳۴ — تا ز رنکنی از دهن کیسه بدر
- شمارهٔ ۴۳۳ — مانند دو چشمیم من و آن دلبر
- شمارهٔ ۴۴۰ — تا هست گل سعادت ای دوست ببار
- شمارهٔ ۴۳۵ — تا کرد مرا دیده بروی تو نظر
- شمارهٔ ۴۳۷ — تا شاخ شکوفه سیم خود کرد نثار