کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۹۴ — هرگونه زراه صدق گویند شود
- شمارهٔ ۳۹۵ — وقتست که گل حریف پیمانه شود
- شمارهٔ ۳۹۸ — هر سوخته کو شادی عالم خواهد
- شمارهٔ ۳۹۶ — تا لعل لبت چو غنچه در خنده فزود
- شمارهٔ ۳۹۹ — دل باز مرا خوار و خجل می خواهد
- شمارهٔ ۳۹۷ — چشمت که همیشه چشم من تر خواهد
- شمارهٔ ۴۰۰ — چون از دلم حکایتی ساز نهد
- شمارهٔ ۳۹۳ — گر سوز دلم یک نفس آهسته شود
- شمارهٔ ۴۰۱ — شاها کرمت ز قاف تا قاف رسید
- شمارهٔ ۴۰۳ — گفتی دودلی تو ، از تو کاری ناید
- شمارهٔ ۴۰۶ — آنرا که بدت زلف دلکش باید
- شمارهٔ ۴۰۸ — گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
- شمارهٔ ۴۰۴ — باغ از گل و لاله ار چه می آراید
- شمارهٔ ۴۰۵ — این مردم چشم من همی نا ساید
- شمارهٔ ۴۰۷ — هرچند فضول عیش کم می‌باید
- شمارهٔ ۴۰۲ — چون کیسۀ غنچه را صبا پر زردید
- شمارهٔ ۴۱۲ — جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید
- شمارهٔ ۴۱۳ — بی یاد تو از من نفسی برناید
- شمارهٔ ۴۱۶ — هر بد که زگردش زمن می آید
- شمارهٔ ۴۱۵ — شمعم که سرم آفت تن می آید
- شمارهٔ ۴۱۴ — نه از دل کس بوی طرب می‌آید
- شمارهٔ ۴۰۹ — می خوارگی اندر مه دی می باید
- شمارهٔ ۴۱۱ — هر سال که غنچه را قبا تنگ آید
- شمارهٔ ۴۱۰ — آنرا که ز ملک آب و جاهی باید