کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۶۹ — تیغ تو گیاهیست که مردم درود
- شمارهٔ ۳۷۰ — از بهر چه لاله بر سر کرد بود
- شمارهٔ ۳۷۴ — صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود
- شمارهٔ ۳۷۶ — خاک طبرستان ز طرب دلکش بود
- شمارهٔ ۳۷۱ — خورشید اگر چه در جهان فرد برد
- شمارهٔ ۳۷۳ — آسوده تنی کز تو بتیمار بود
- شمارهٔ ۳۷۲ — وقتی که مرا می طرب در سر بود
- شمارهٔ ۳۷۵ — جایی که فراق آن دلفروز بود
- شمارهٔ ۳۸۴ — دی اسب مرا گفت که نیکو نبود
- شمارهٔ ۳۷۷ — چون روی ترا آیینه در پیش بود
- شمارهٔ ۳۷۸ — مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
- شمارهٔ ۳۷۹ — معشوقه چو شاهد و باندام بود
- شمارهٔ ۳۸۱ — زلف تو اگر جعد بغایت نبود
- شمارهٔ ۳۸۰ — آنرا که بمردمی اشارت نبود
- شمارهٔ ۳۸۲ — از خواجه مرا اگر نوازش نبود
- شمارهٔ ۳۸۳ — پیش از توغم در نهان من بود
- شمارهٔ ۳۸۵ - و قال ایضاً فی مرثیة ابنه لماهلک بالغرق — آنرا که بوصل تو پناهی نبود
- شمارهٔ ۳۹۱ — زین باقی عمر کام حاصل نشود
- شمارهٔ ۳۹۰ — چون نرگس نیم خفته بیدار شود
- شمارهٔ ۳۸۷ — جایی که چنان صید ز دامی برود
- شمارهٔ ۳۸۸ — وقتست که گل تاج سر انگشت شود
- شمارهٔ ۳۸۶ — آن شد که مرا دل و توانایی بود
- شمارهٔ ۳۹۲ — گر باد در آن طرّة دلخواه شود
- شمارهٔ ۳۸۹ — چون باد اجل هم نفس مرد شود