کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۵۱ — در کار جهان کسی که اندیشه کند
- شمارهٔ ۳۴۵ — وقتی که صبا طرّۀ سنبل شکند
- شمارهٔ ۳۴۶ — قلب صف عقل عقربی می شکند
- شمارهٔ ۳۴۹ — پیوسته دلم میل بسوی تو کند
- شمارهٔ ۳۴۸ — با آنکه دلم ز وصل خرم نکند
- شمارهٔ ۳۵۰ — شاید که دلم میل بسوی تو کند
- شمارهٔ ۳۵۲ — بر یاد قدت دل رهی ناله کند
- شمارهٔ ۳۴۷ — هر کو سر و زر بیار تسلیم کند
- شمارهٔ ۳۵۳ — هر چند ز نرگس صفت چشم کنند
- شمارهٔ ۳۵۴ — آنها که مرا بعشوه مغرور کنند
- شمارهٔ ۳۶۰ — عشّاق نه از غم جوانی گریند
- شمارهٔ ۳۵۸ — آنان که طریق علم می پیمایند
- شمارهٔ ۳۵۹ — دیده ز فراق تو زیان می بیند
- شمارهٔ ۳۵۶ — این قوم بجز غصه و دردت ندهد
- شمارهٔ ۳۵۷ — هر کس که رخ و قد نگارم بیند
- شمارهٔ ۳۵۵ — وقتست که گلها بنیایند و روند
- شمارهٔ ۳۶۳ — گر زانکه ترا غم دلی روی نمود
- شمارهٔ ۳۶۴ — روزی دل من ز جست و جویی ناسود
- شمارهٔ ۳۶۵ — گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود
- شمارهٔ ۳۶۸ — ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود
- شمارهٔ ۳۶۱ — گفتم که ترا ماه زمین می گویند
- شمارهٔ ۳۶۲ — راز من و تو چو هر کسی می گویند
- شمارهٔ ۳۶۶ — روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود
- شمارهٔ ۳۶۷ — انگشت گزان چو دیدمش خشم آلود