کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۴۴۷ — برخیز و دوای این دل تنگ بیار
- شمارهٔ ۴۴۵ — تا دست بسر و بن بر آورد چنار
- شمارهٔ ۴۴۴ — آمد دی و دستهای فرو بست از کار
- شمارهٔ ۴۴۶ — این پیش نیاز کرده از زر دیوار
- شمارهٔ ۴۴۸ — ای از رسرشک باران از ابر
- شمارهٔ ۴۴۱ — ای فتنه شده ززلف پستت بیدار
- شمارهٔ ۴۴۳ — رو مرغ نشاط را بپرواز گذار
- شمارهٔ ۴۴۲ — ای دل سخن زلف مشوّش بگذار
- شمارهٔ ۴۵۵ — از بوی تو گشت دل تنگ باد سحر
- شمارهٔ ۴۵۶ — زلفش دیدم بجنبش باد اندر
- شمارهٔ ۴۵۰ — رفتم بوداع جان بدروازۀ صبر
- شمارهٔ ۴۴۹ — من کشتۀ هجرم از وصالم چه خبر؟
- شمارهٔ ۴۵۲ — ماییم و وجودی ز عدم ناخوشتر
- شمارهٔ ۴۵۱ — اسبی دارم بکندی از خر خرتر
- شمارهٔ ۴۵۴ — هر شب ز تو جفت شیونم تا بسحر
- شمارهٔ ۴۵۳ — ای طبع تو از هنر نکو آیین تر
- شمارهٔ ۴۵۸ — ای دل ز حدیث چون نمی بارد زر
- شمارهٔ ۴۵۹ — آمد گل و آورد به پیراهن زر
- شمارهٔ ۴۶۰ — در خون جگر شدم نهان چون ساغر
- شمارهٔ ۴۶۱ — یارم بسخن دوش همی سفت شکر
- شمارهٔ ۴۶۴ — ای در فن عشق هر دمت رای دگر
- شمارهٔ ۴۶۲ — باور نکنی که خوب رویان یکسر
- شمارهٔ ۴۶۳ — شکلیست زنقش بندی دیباگر
- شمارهٔ ۴۵۷ — خوبان همه را صید توان کرد بزر