کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۴۹۲ — خالیست سیاه بر رخ آن مه وش
- شمارهٔ ۴۹۵ — خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش
- شمارهٔ ۴۹۳ — زلف تو که نیست در درازی همتاش
- شمارهٔ ۴۹۴ — در عالم هجر آن بت شکر پاش
- شمارهٔ ۴۹۶ — گل را دیدم دمیده از کام آتش
- شمارهٔ ۴۸۹ — آخر خبری زین دل تنگ بپرس
- شمارهٔ ۴۹۰ — ... زمان آینده مترس
- شمارهٔ ۴۹۱ — از حال من سوخته خر من بررس
- شمارهٔ ۴۹۹ — چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
- شمارهٔ ۵۰۳ — از غایت آنکه هست بر من نازش
- شمارهٔ ۴۹۸ — نرگس که صبا بروی درمی جهدش
- شمارهٔ ۵۰۲ — بلبل که نبود در چمن پر وازش
- شمارهٔ ۵۰۱ — افتاد دلم در تک و پو مگذارش
- شمارهٔ ۵۰۴ — تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
- شمارهٔ ۴۹۷ — بلبل که پریر از دل شاداش
- شمارهٔ ۵۰۰ — ای دیده، خیال روی چون گلنارش
- شمارهٔ ۵۰۵ — خواهی بریار سیم بر، زر برکش
- شمارهٔ ۵۰۹ — این آتش غم که بر جگر می کشمش
- شمارهٔ ۵۰۷ — ای زلف توی که با همه نیرنگش
- شمارهٔ ۵۰۶ — همچون آواز یک زمانم برکش
- شمارهٔ ۵۰۸ — نرگس که مرا در نظر آمد چشمش
- شمارهٔ ۵۱۰ — گر دل زتو بگسلند بغم بشکنمش
- شمارهٔ ۵۱۱ — گر جان خواهد ز من همه جان دهمش
- شمارهٔ ۵۱۲ — رشک ایدم از جعد تو ای عشوه فروش