کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۴۷۰ — ای دل زر و سیم رامیندیش بخور
- شمارهٔ ۴۶۹ — ای بحر کف تو چون امل پنهاور
- شمارهٔ ۴۷۲ — شد بر دل من زلفک هندوی تو چیر
- شمارهٔ ۴۷۱ — ای دل که ترا گفت این دم میخور
- شمارهٔ ۴۶۶ — کس در غم نیستی نماند همه عمر
- شمارهٔ ۴۶۵ — روزی که بهرزه می گذاریم ز عمر
- شمارهٔ ۴۶۷ — زین گونه که شد خوار و فرو مایه هنر
- شمارهٔ ۴۶۸ — گویی که درین تیره شب پهناور
- شمارهٔ ۴۷۴ — ای دوست بیکباره ره ناز مگیر
- شمارهٔ ۴۷۶ — ایوان سرا بر فلک افراشته گیر
- شمارهٔ ۴۷۳ — از دیدن من چشم تو شد زان سان سیر
- شمارهٔ ۴۷۵ — گر لاله بشد، سیاه کامی کم گیر
- شمارهٔ ۴۷۸ — در عشق تو گر زین سپس ای مایۀ ناز
- شمارهٔ ۴۷۹ — در مدح تو مر مرا پس از فکر دراز
- شمارهٔ ۴۷۷ — کار همه دنیا بمرادت شده گیر
- شمارهٔ ۴۸۰ — کردیم دگر شیوۀ رندی آغاز
- شمارهٔ ۴۸۶ — ای غمزۀ خونریز تو چون پیکان تیز
- شمارهٔ ۴۸۷ — چشم تو اگر چه ناتوانست او نیز
- شمارهٔ ۴۸۱ — من تختة نام و ننگ بستردم باز
- شمارهٔ ۴۸۸ — احوال منت باور اگر نیست ز کس
- شمارهٔ ۴۸۳ — چون می شنوم برطمع خودپیروز
- شمارهٔ ۴۸۴ — بگذشت و مرا اشک روان بود هنوز
- شمارهٔ ۴۸۲ — خرم رخ تو دژم مبادا هرگز
- شمارهٔ ۴۸۵ — ای خوی تو همچو اشک من رنگ آمیز