کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۱۲۳ — خون دل از دو دیده بدامن همی کشم
- شمارهٔ ۱۲۴ — ما حالی از نشاط کناری گرفته ایم
- شمارهٔ ۱۲۶ — ترک سر خویشتن بگویم
- شمارهٔ ۱۲۸ — راه بگشادند بر آیندگان
- شمارهٔ ۱۲۵ — یاد باد آنکه حریفان همه با هم بودیم
- شمارهٔ ۱۲۷ — ای بتو چشم نکویی روشن
- شمارهٔ ۱۲۲ — سحرگهان که ز بهر صبوح برخیزم
- شمارهٔ ۱۲۱ — جان را چو نیست وصل تو حاصل کجا برم؟
- شمارهٔ ۱۳۴ — ای رنگ عارض تو، آتش در آب بسته
- شمارهٔ ۱۲۹ — نگارا چند ازین پیمان شکستن
- شمارهٔ ۱۳۶ — ای غمزهٔ تیز تو جگرخواره
- شمارهٔ ۱۳۱ — آه ازین زندگیّ ناخوش من
- شمارهٔ ۱۳۲ — بجز از غصّه های مشکل من
- شمارهٔ ۱۳۵ — دلی دارم ز جان دل برگرفته
- شمارهٔ ۱۳۰ — باز دیدی که ابرِ تر دامن
- شمارهٔ ۱۳۳ — کجایی ای به دو لب آب زندگانی من؟
- شمارهٔ ۱۴۲ — من از وجود برنجم مرا چه غم بودی
- شمارهٔ ۱۴۱ — لب و دندان یار من نگرید
- شمارهٔ ۱۴۴ — خطی بر سوسن از عنبر کشیدی
- شمارهٔ ۱۴۳ — نخستم دل بدام اندر کشیدی
- شمارهٔ ۱۴۰ — رویی، چگونه رویی؟ رویی چو آفتابی
- شمارهٔ ۱۳۷ — بدان و آگه باش ای دل ستمکاره
- شمارهٔ ۱۳۸ — مرا دلیست هوس خانۀ غم آبادی
- شمارهٔ ۱۳۹ — ای باد صبا خبر چه داری؟