کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۹۸ — می شنوم باز که باری دگر
- شمارهٔ ۱۰۳ — زهی مالیده رویت لاله را گوش
- شمارهٔ ۱۰۴ — مکن بر من ستم جانا از ین بیش
- شمارهٔ ۱۰۰ — مخور ای دل غم بسیار مخور
- شمارهٔ ۱۰۲ — ای ز روی تو آب بر آتش
- شمارهٔ ۹۷ — لشکر نوروز بصحرا رسید
- شمارهٔ ۹۹ — زهی در حسرت آن چشم مخمور
- شمارهٔ ۱۰۱ — دمید صبح، چه خسبی چو بخت من برخیز؟
- شمارهٔ ۱۰۷ — تا دل اندر مهر دلبر بسته ام
- شمارهٔ ۱۰۹ — من چو بچۀ مهر تو بشکستم
- شمارهٔ ۱۱۰ — گر ترا گویم که عاشق نیستم
- شمارهٔ ۱۰۶ — گر من ز سوز عشق تو یک دم بر آورم
- شمارهٔ ۱۰۸ — زان شب که با تو دست در آغوش کرده ام
- شمارهٔ ۱۰۵ — گشت آشکاره راز دلم بر زبان اشک
- شمارهٔ ۱۱۱ — جان که در عالم خود او را داشتم
- شمارهٔ ۱۱۲ — چو درد دلست این که من درفتادم؟
- شمارهٔ ۱۱۶ — عید کنون عید شد که روی تو دیدم
- شمارهٔ ۱۱۵ — روی بنمای که دیوانه شدم
- شمارهٔ ۱۱۴ — دروغ بود که من در غمت صبور شدم
- شمارهٔ ۱۱۷ — چه جفا بود کز آن ترک ختن نشنیدم
- شمارهٔ ۱۱۳ — من نه آنم که ز کویت به جفا برگردم
- شمارهٔ ۱۱۸ — مرا که زهره نباشد که در رخت نگرم
- شمارهٔ ۱۱۹ — نه دسترسی به یار دارم
- شمارهٔ ۱۲۰ — امید راحت از عالم ندارم