خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۰۴ — تا کی دل شوریده مشوّش داریم
- شمارهٔ ۲۰۵ — ای بس که ز دیده خون دل می بارم
- شمارهٔ ۲۰۶ — چون جان و دل از برای دلبر دارم
- شمارهٔ ۲۰۷ — آن سر که ز بهر تیغ تیز تو نهم
- شمارهٔ ۲۰۸ — ساقی بده آن باده که ما مستانیم
- شمارهٔ ۲۰۳ — چون شمع بجز سوز جگر نپسندم
- شمارهٔ ۲۰۲ — ای صیت تو آب برده از باد شمال
- شمارهٔ ۲۰۱ — خون شد جگرم ز دل که خون باد این دل
- شمارهٔ ۲۱۰ — من ملک جهانرا بسخن می گیرم
- شمارهٔ ۲۱۱ — من حلقه بگوش حلقه ی گوش توام
- شمارهٔ ۲۱۲ — ای از دو جهان وصل تو مقصود دلم
- شمارهٔ ۲۱۴ — هر لحظه که یاد آن جفا کیش کنم
- شمارهٔ ۲۱۶ — یک چند مقیم کُنج میخانه شدیم
- شمارهٔ ۲۱۵ — چون نامه دلی پر از شکایت دارم
- شمارهٔ ۲۱۳ — ای لفظ تو آب برده از دُرّ یتیم
- شمارهٔ ۲۰۹ — هر نکته ی چون آب که می راند چشم
- شمارهٔ ۲۲۲ — دلبر به رخ دلکش و چشم نائم
- شمارهٔ ۲۲۳ — وقتست که خیمه سوی گلزار زنیم
- شمارهٔ ۲۱۸ — چون کلّه نشین عالم راز آیم
- شمارهٔ ۲۱۷ — ای سرو قد لاله رخ عبهر چشم
- شمارهٔ ۲۲۴ — بر روی تو هر دم نگران می گردم
- شمارهٔ ۲۲۰ — من دل بوفای دلستانی بدهم
- شمارهٔ ۲۱۹ — ساقی بده آن باده که خون شد جگرم
- شمارهٔ ۲۲۱ — در بتکده چون قابل ایمان گشتیم