خواجوی کرمانی
زاده ۶۸۹ – درگذشته ۷۵۳ هجری قمری، کرمان
زندگی‌نامهٔ خواجوی کرمانی
کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزلیات، خمسهٔ نظامی گنجوی را نیز جواب داده است. او در سال ۷۵۳ هجری قمری در شهر شیراز دار فانی را وداع گفت و در بالای تنگ الله اکبر شیراز به خاک سپرده شد.
آثار خواجوی کرمانی
شعرهای خواجوی کرمانی
- شمارهٔ ۲۲۷ — گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
- شمارهٔ ۲۲۸ — گفتم که دمم چند دهی گفت چه دم
- شمارهٔ ۲۳۱ — آنکس زختاست اصل و ابر و از چین
- شمارهٔ ۲۲۹ — ای دانه ی خال سیهت دام دلم
- شمارهٔ ۲۳۰ — ای پایهٔ قدر تو ز ادراک برون
- شمارهٔ ۲۳۲ — ای دل چه روی در طلب دلخواهان
- شمارهٔ ۲۲۵ — در راه مراغه با گروهی مردم
- شمارهٔ ۲۲۶ — خفّاش نیم کز آفتاب اندیشم
- شمارهٔ ۲۳۷ — ای ماه رخت فزوده مهر دل من
- شمارهٔ ۲۳۹ — ای شکل و شمائلت چو شعرم موزون
- شمارهٔ ۲۳۶ — در باغ چو زد هزار دستان دستان
- شمارهٔ ۲۴۰ — ای بلبل خوش نغمهٔ بستان سخن
- شمارهٔ ۲۳۵ — گفتم که چه خواهی که دهم گفتا جان
- شمارهٔ ۲۳۴ — گفتم بچه مانده مژه ات گفت سنان
- شمارهٔ ۲۳۳ — گفتم چه خورم در طلبت گفت که خون
- شمارهٔ ۲۳۸ — هر لحظه کمان ابروان زه می کن
- شمارهٔ ۲۴۸ — بر بود دلم یک نظر از منظر او
- شمارهٔ ۲۴۲ — آن سرو سهی چو خیمه می زد بیرون
- شمارهٔ ۲۴۱ — هر لحظه شکن بر شکن مو مفکن
- شمارهٔ ۲۴۴ — ای شعر خوشت نتیجه ی جان سخن
- شمارهٔ ۲۴۵ — گفتند که در کوی خرابات مرو
- شمارهٔ ۲۴۳ — ای دل چو بنامه می دهی شرح جنون
- شمارهٔ ۲۴۶ — ای رافع نه منظره ی شش در تو
- شمارهٔ ۲۴۷ — ای خاتم ملکت بقا را جم تو