اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۷۹ — رخ تو به جز جور و خواری نداند
- غزل شمارهٔ ۲۷۴ — هزار نامه نوشتم، یکی جواب نیامد
- غزل شمارهٔ ۲۷۷ — صبا، رمزی بگو از من به دلداری که خود داند
- غزل شمارهٔ ۲۷۸ — سر نگردانم ازو، گر به سرم گرداند
- غزل شمارهٔ ۲۷۲ — بید بشکفت و گل به بار آمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۳ — سرم در عهد ترسایی شبی مهمان عشق آمد
- غزل شمارهٔ ۲۷۶ — هر که او عاشق آن روی بود صبر نداند
- غزل شمارهٔ ۲۷۵ — عمری که نه با تست کسش عمر نخواند
- غزل شمارهٔ ۲۸۳ — چون عشق در آید، قدم سر بنماند
- غزل شمارهٔ ۲۸۴ — خانه خالی شد و در کوی دل اغیار نماند
- غزل شمارهٔ ۲۸۵ — دلبران جمله غلام لب چون نوش تواند
- غزل شمارهٔ ۲۸۶ — نقش لب تو از شکر و پسته بسته‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۷ — اول فطرت که نقش صورت چین بسته‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۸۲ — از در ما چو در آمد، اثر ما بنماند
- غزل شمارهٔ ۲۸۱ — هر که در حلقهٔ زلف تو گرفتار بماند
- غزل شمارهٔ ۲۸۰ — کیست کز آن بت بمن خبر برساند؟
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — دشمنان گویی دگر در کار ما کوشیده‌اند
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — دوشم از کوی مغان دست به دست آوردند
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برند
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — کی مرا نزد تو همچون دگران بگذارند؟
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — باز شادروان گل بر روی خار انداختند
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرند
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — یوسف ما را به چاه انداختند
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — فرش زمردین به زمین در کشیده‌اند