اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- غزل شمارهٔ ۲۵۳ — گل ز روی او شرمسار شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۴ — خواهم شبی بر آن دهن تنگ میر شد
- غزل شمارهٔ ۲۴۸ — چون من سر تو دارم سامانم از که باشد؟
- غزل شمارهٔ ۲۴۹ — بی‌روی تو جان در تن بیمار همی باشد
- غزل شمارهٔ ۲۵۰ — ز بلبل بوستان پر ناله و فریاد خواهد شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۲ — حسن بدکان نشست، عشق پدیدار شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۱ — موسم گل دو سه روزست ،به سر خواهد شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۵ — دل اسیر حلقهٔ آن زلف چون زنحیر شد
- غزل شمارهٔ ۲۵۶ — کمان مهر ترا چرخ چنبری نکشد
- غزل شمارهٔ ۲۵۷ — یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشد
- غزل شمارهٔ ۲۵۹ — چه عشقست این که در دل شد؟
- غزل شمارهٔ ۲۶۰ — جهان از باد نوروزی جوان شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۱ — عشق را پا و سر پدید نشد
- غزل شمارهٔ ۲۶۲ — هرگز از عشقی مرا پایی چنین در گل نشد
- غزل شمارهٔ ۲۶۳ — هیچ روز آن رخ به فرمانم نشد
- غزل شمارهٔ ۲۵۸ — دی رفتم اندر کوی او سرمست، ناگه جنگ شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۶ — نه آخر دل من خراب از تو شد؟
- غزل شمارهٔ ۲۶۷ — گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟
- غزل شمارهٔ ۲۷۱ — زین بیش نباید خفت، ای یار که دزد آمد
- غزل شمارهٔ ۲۶۵ — تا دل مجروح من عاشق زار تو شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۹ — هزار قطرهٔ خونم ز چشم تر بچکد
- غزل شمارهٔ ۲۶۸ — به من از دولت وصل تو مقرر می‌شد
- غزل شمارهٔ ۲۶۴ — کسی که چشمهٔ چشمش چنین ز گریه بجوشد
- غزل شمارهٔ ۲۷۰ — عرق چو از رخت، ای سرو دلستان، بچکد