اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- غزل شمارهٔ ۸۷۷ — هرگزت عادت نبود این بی‌وفایی
- غزل شمارهٔ ۸۷۸ — ای در دل من چو جان کجایی؟
- غزل شمارهٔ ۸۷۳ — به پیمانی نمی‌پویی، به پیوندی نمی‌پایی
- غزل شمارهٔ ۸۷۹ — چه شود کز سر رحمت به سرم باز آیی؟
- غزل شمارهٔ ۸۷۴ — دلم زخم بلا دارد ز چشم تیر بالایی
- غزل شمارهٔ ۸۷۵ — دمشق عشق شد این شهر و مصر زیبایی
- غزل شمارهٔ ۸۷۶ — گر چه در کوی وفا جا نگرفتی و سرایی
- غزل شمارهٔ ۸۷۲ — ای از گل سوری دهنت غنچه نمایی
- غزل شمارهٔ ۸۸۲ — زهی! حسن ترا گل خاک کویی
- غزل شمارهٔ ۸۸۴ — خانهٔ تحقیق را ماه شبستان تویی
- غزل شمارهٔ ۸۸۵ — مشتاق آن نگارم آیا کجاست گویی؟
- غزل شمارهٔ ۸۸۰ — با دشمنان ما شد هم خانه آشنایی
- غزل شمارهٔ ۸۸۶ — ای نسیم سحر، چه می‌گویی؟
- غزل شمارهٔ ۸۸۳ — گفتم: از عشق توسرگشته چو گویم، تو چه گویی؟
- غزل شمارهٔ ۸۸۱ — ای نافهٔ چینی ز سر زلف تو بویی
- غزل شمارهٔ ۸۸۷ — به خوابم دوش پرسیدی، به بیداری چه می‌گویی؟
- قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - وله فی‌الموعظه — گر آن جهان طلبی، کار این جهان دریاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۷ - وله سترالله عیوبه — چرخ گردان روشن از رای منست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۱ - له فی‌المناجات — راه گم کردم، چه باشد گر به راه آری مرا؟
- قصیدهٔ شمارهٔ ۶ - وله روح‌الله روحه — مباش بندهٔ آن کز غم تو آزادست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۸ - وله روح‌الله روحه — بر آستان در او کسی که راهش هست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - وله فی‌الطامات — ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راست
- قصیدهٔ شمارهٔ ۲ - وله روح الله روحه — آن نفس را، که ناطقه گویند، بازیاب
- قصیدهٔ شمارهٔ ۵ - فی‌منقبت امیرالمؤمنین حسین بن علی بن ابی‌طالب رضی‌الله عنهما — این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟