اوحدی مراغه‌ای
زاده ۶۷۳ – درگذشته ۷۳۸ هجری قمری، مراغه
آثار اوحدی مراغه‌ای
شعرهای اوحدی مراغه‌ای
- غزل شمارهٔ ۸۵۰ — هر قصه می‌نیوشی و در گوش می‌کنی
- غزل شمارهٔ ۸۵۱ — باز به قول کیست این جور و ستم که می‌کنی؟
- غزل شمارهٔ ۸۵۵ — رخ و زلفت، ای پریرخ، سمنست و مشک چینی
- غزل شمارهٔ ۸۴۸ — جفا بر کسی بیش ازین چون کنی؟
- غزل شمارهٔ ۸۵۲ — زمستان ز مستان نبیند زبونی
- غزل شمارهٔ ۸۵۳ — تبم دادی نمیپرسی که ای بیمار من چونی
- غزل شمارهٔ ۸۵۴ — رخت گویم به زیبایی، لبت گویم به شیرینی
- غزل شمارهٔ ۸۴۹ — به نشاط باده چو صبح‌دم سوی بوستان گذری کنی
- غزل شمارهٔ ۸۵۷ — از مردم این مرحله دلساز نبینی
- غزل شمارهٔ ۸۵۸ — به روی خود نظر کن، تا بلای عقل و دین بینی
- غزل شمارهٔ ۸۵۶ — ز دست کس نکشیدم جفا و مسکینی
- غزل شمارهٔ ۸۶۱ — تو در شهری و ما محروم از آن روی
- غزل شمارهٔ ۸۶۳ — یک سخن زان لعل خاموشم بگوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۲ — ترا گذاشته بودم که کار ساز شوی
- غزل شمارهٔ ۸۵۹ — آمد بهار، خیمه بزن بر کنار جوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۰ — بر گذشت از من و بنمود چو ماه از سر کوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۶ — عاشقم، از عشق من گر به گمانی بگوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۵ — شاخ ریحانی تو، یا برگ گل سوری؟ بگوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۸ — دل سرای خاص داشت از مجلس عامش مگوی
- غزل شمارهٔ ۸۶۹ — رخ باز نهادم به سماوات الهی
- غزل شمارهٔ ۸۶۴ — دلا، زین بدایت چه دیدی؟ بگوی
- غزل شمارهٔ ۸۷۱ — ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهایی
- غزل شمارهٔ ۸۶۷ — با دل تنگ من از تنگ شکر هیچ مگوی
- غزل شمارهٔ ۸۷۰ — گلا، عنان عزیمت به بوستان چه دهی؟