صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- بخش ۲۴۲ - عبدالعلی — بود عبدالعلی آنکس که برتر
- بخش ۲۴۳ - عبدالکبیر — دگر عبدالکبیر این ناگزیر است
- بخش ۲۴۶ - عبدالحسیب — دگر هم ز اولیا عبدالحسیب است
- بخش ۲۴۵ - عبدالمقیت — دگر عبدالمقیت او گاه و بیگاه
- بخش ۲۴۷ - عبدالجلیل — نمایم واقف از عبدالجلیلت
- بخش ۲۴۸ - عبدالکریم — بود عبدالکریم آنکس که مشهود
- بخش ۲۴۱ - عبدالشکور — بود عبدالشکور آنکس که دایم
- بخش ۲۴۴ - عبدالحفیظ — بود عبدالحفیظ آنکو نگهدار
- بخش ۲۵۱ - عبدالواسع — ز عبدالواسعت گویم بواقع
- بخش ۲۵۰ - عبدالمجیب — مگر عبدالمجیب اول اجابت
- بخش ۲۵۴ - عبدالمجید — دگر از اولیا عبدالمجید است
- بخش ۲۵۵ - عبدالباعث — تو عبدالباعث آنرا دان که احیا
- بخش ۲۵۳ - عبدالودود — بود عبدالودود آن پاک زادی
- بخش ۲۵۶ - عبدالشهید — بود عبدالشهید آنکس که اشهاد
- بخش ۲۴۹ - عبدالرقیب — بود عبدالرقیب آنکس که در کیش
- بخش ۲۵۲ - عبدالحکیم — بود عبدالحکیم آن کوست بینا
- بخش ۲۶۳ - عبدالمحصی — تو عبدالمحصی آنرا دان که بینش
- بخش ۲۵۷ - عبدالحق — بود عبدالحق آن کش حق ز باطل
- بخش ۲۶۴ - عبدالمبدی — تو عبدالمبدی آنرا دان که اشهاد
- بخش ۲۵۹ - عبدالقوی — بود عبدالقوی در قهر مشهور
- بخش ۲۶۲ - عبدالحمید — بود عبدالحمید آنکس که محمود
- بخش ۲۵۸ - عبدالوکیل — بود عبدالوکیل آنکس ز اطیاب
- بخش ۲۶۰ - عبدالمتین — کسی عبدالمتین اندر شکوه است
- بخش ۲۶۱ - عبدالولی — مگر عبدلولی دور از تکلف