صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- بخش ۲۱۷ - عبدالمتکبر — کسی شد مظهر وصف تکبر
- بخش ۲۱۸ - عبدالخالق — ز عبدالخالق ارپرسی هویداست
- بخش ۲۱۹ - عبدالباری — ز عبدالباری ار علمت ادیب است
- بخش ۲۲۰ - عبدالمصور — ولیی کو بود عبدالمصور
- بخش ۲۲۳ - عبدالوهاب — دگر باشد ولیی عبد وهاب
- بخش ۲۲۱ - عبدالغفار — کسی کو مظهر غفار باشد
- بخش ۲۲۲ - عبدالقهار — دگر هم عبدقهار است در کار
- بخش ۲۲۴ - عبدالرزق — ولیی عبد رزاقش بود نام
- بخش ۲۲۶ - عبدالعلیم — بود عبدالعلیم آنکس که معلوم
- بخش ۲۲۷ - عبدالقابض — تو عبدالقابض آنرا دان زحالش
- بخش ۲۲۹ - عبدالخافض — ز عبدالخافضت گویم بیانی
- بخش ۲۲۸ - عبدالباسط — تو عبدالباسط آنرا دان که مبسوط
- بخش ۲۳۰ - عبدالرافع — زاسم رافعست اینجمله رفعت
- بخش ۲۳۱ - عبدالمعز — کند عبدالمعز را در تولی
- بخش ۲۳۲ - عبدالمذل — بود عبدالمذل در علم و احوال
- بخش ۲۲۵ - عبدالفتاح — چو نور اسم الفتاح برتافت
- بخش ۲۳۹ - عبدالعظیم — بود عبدالعظیم آنکو ز رتبت
- بخش ۲۴۰ - عبدالغفور — بود عبدالغفور اندر مکارم
- بخش ۲۳۳ - عبدالسمیع و البصیر — بود عبدالسمیع آنکس که ز اشیاء
- بخش ۲۳۷ - عبدالخبیر — دگر هم زاولیا عبدالخبیر است
- بخش ۲۳۴ - عبدالحکم — میان بندگان عبدالحکم را
- بخش ۲۳۵ - عبدالعدل — ز عبدالعدل گویم با تو حالی
- بخش ۲۳۸ - عبدالحلیم — بود عبدالحلیم آنکس که تعجیل
- بخش ۲۳۶ - عبداللطیف — خود آن عبداللطیف اندر مقام است