صفی علیشاه
زاده ۱۲۵۱ – درگذشته ۱۳۱۶ هجری قمری، اصفهان
زندگی‌نامهٔ صفی علیشاه
میرزا حسن اصفهانی متخلص به «صفی» و ملقب به صفی‌علی‌شاه (زادهٔ ۱۲۵۱ قمری در اصفهان، درگذشتهٔ ۱۳۱۶ قمری در تهران)، قطب دروایش نعمت‌اللهی و از شاعران بزرگ صوفی مشرب سده‌های اخیر است. او مردى ادیب و شاعر و در نظم انواع شعر توانا بود. پدرش بازرگان بود. وی در کودکى به همراه پدر به یزد رفت و تا سن بیست سالگى در آن شهر زیست. میرزا حسن پس از آموختن مقدمات علوم به شیراز، کرمان، مشهد و سپس به هند و حجاز مسافرت‌هایی کرد، و بالاخره به تهران آمد. در تهران یکی از مریدان وی قطعه زمینی در محلهٔ شاه آباد به او هدیه کرد و او در آنجا خانقاهی وسیع بنا نهاد که پس از مرگ در همانجا به خاک سپرده شد. هم‌اکنون خیابان مجاور خانقاه و آرامگاه وی در تهران به خیابان صفی‌عیشاه معروف است. وی صاحب آثار متعددی به نظم و نثر است که از آن جمله می‌توان به تفسیر منظوم قرآن در سی و دو هزار بیت و زبدة‌الاسرار مشتمل بر بیان اسرار شهادت امام حسین علیه‌السلام و یارانش و تطبیق آن با منازل سیر و سلوک اشاره نمود.
آثار صفی علیشاه
شعرهای صفی علیشاه
- بخش ۲۸۹ - عبدالروف — دگر از اولیا عبدالروف است
- بخش ۲۹۲ - عبدالمقسط — کمال عبد مقسط نیز بشناس
- بخش ۲۹۵ - عبدالمغنی — تو عبدالمغنی آن را دان بمعنی
- بخش ۲۹۳ - عبدالجامع — بعبدالجامع ارجوئی تخلق
- بخش ۲۹۰ - عبدمالک الملک — دگر بشنو ز عبد مالک الملک
- بخش ۲۹۴ - عبدالغنی — ز حق عبدالغنی دارد غنائی
- بخش ۲۹۱ - عبدذی اجلال و الاکرام — بیان ما ز عبد ذوالجلال است
- بخش ۲۹۶ - عبدالمانع — تو عبدالمانع آنرا دان بواقع
- بخش ۳۰۰ - عبدالباقی — بعبدالباقی آن سلطان ایجاد
- بخش ۳۰۲ - عبدالرشید — دگر از اولیا عبدالرشید است
- بخش ۳۰۱ - عبدالوارث — تو عبدالوارث آنرا دان که حادث
- بخش ۲۹۹ - عبدالهادی — بعبدالهادیت روشن صراط است
- بخش ۲۹۸ - عبدالنور — ز عبدالنور گویم اوست بینا
- بخش ۳۰۴ - العبره — ز عبرت گویمت تعبیر باهر
- بخش ۳۰۳ - عبدالصبور — دگر از اولیا عبدالصبور است
- بخش ۲۹۷ - عبدالضار و النافع — ز عبدالضار و النافع شنو هم
- بخش ۳۰۶ - العله — بود علت بقای حظ سالک
- بخش ۳۰۹ - العنقاء — بود عنقا کنایه از هیولا
- بخش ۳۱۲ - عین‌الشیی — ز عین‌الشیی صوفی گفته مطلق
- بخش ۳۱۱ - العین الثابته — ز عین ثابت ارجوئی حقیقت
- بخش ۳۱۰ - عوالم اللبس — عوالم چیست با لبست بحاصل
- بخش ۳۰۷ - العما — عما در نزد ارباب تصوف
- بخش ۳۰۵ - العقاب — عقاب از عقل اول در حقیقت
- بخش ۳۰۸ - العمد المعنویه — عمد گویند ارباب کرامات