عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۷۸ — ما مذهبِ عشقِ روی آن مه داریم
- شمارهٔ ۸۳ — در محو دلم ز خویشتن مانَد باز
- شمارهٔ ۸۰ — بر خاک بسی نشستم از غمناکی
- شمارهٔ ۷۹ — پیوسته حریفِ جان فزایم باید
- شمارهٔ ۸۴ — از عشق تو آمدم به جان چتوان کرد
- شمارهٔ ۸۲ — چون چهرهٔ خورشید وَشَش روشن تافت
- شمارهٔ ۸۵ — گه عشق تو در میان جان دارم من
- شمارهٔ ۸۱ — میآیم و بس چون خجلی میآیم
- شمارهٔ ۹۱ — گاهی بیخود، بی سر و بی پا برویم
- شمارهٔ ۹۰ — ای آن که درین حبس جهان مانده‌ای
- شمارهٔ ۸۷ — چون دوست به دست روح، پیغامم داد
- شمارهٔ ۸۶ — چون نیست زمانی سر خویشم بی تو
- شمارهٔ ۸۸ — پیوسته دلم شیفتهٔ آن راز است
- شمارهٔ ۸۹ — نقدی که مراست قیمتش هست بسی
- شمارهٔ ۹۲ — هر سر زدهای ز سرِّ ما آگه نیست
- شمارهٔ ۹۳ — چندین که روی و نیک یا بد بینی
- شمارهٔ ۹۴ — مردان می معرفت به اقبال کشند
- شمارهٔ ۲ — میپنداری که در همه کون کسی است
- شمارهٔ ۳ — در سایهٔ فقر صد جهان، وانهمه هیچ
- شمارهٔ ۶ — گر بر در آفتاب روشن باشم
- شمارهٔ ۷ — عشقش به وجود متّهم کرد تو را
- شمارهٔ ۱ — آن دید بقا که جز بقا هیچ ندید
- شمارهٔ ۴ — با دانش او بیخبری داند بود
- شمارهٔ ۵ — در حضرت توحید پس و پیش مدان