عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۵ — تا چند ازین غرور بسیار تو را
- شمارهٔ ۱۰ — هر دل که به توحید ز درویشان است
- شمارهٔ ۱۴ — هیچ است همه، وسوسهٔ خاطر چند
- شمارهٔ ۱۱ — ای پردهٔ پندار پسندیدهٔ تو
- شمارهٔ ۹ — بگذر ز حس و خیال،ای طالب حال
- شمارهٔ ۸ — این هر دو جهان عکس کمالی پندار
- شمارهٔ ۱۲ — چون محرم هم نفس نهای، تو چه کنی
- شمارهٔ ۱۳ — شایستهٔ این هوس نهای، تو چه کنی
- شمارهٔ ۲۱ — در فرع کجا مشبّهی افتاده است
- شمارهٔ ۱۸ — جان شیفتهٔ الست میپنداری
- شمارهٔ ۲۰ — جمشید به گلخنی در افتاد و برفت
- شمارهٔ ۲۳ — هر چند که نیستی کمت خواهد بود
- شمارهٔ ۲۲ — آخر ره دورت به کناری برسد
- شمارهٔ ۱۶ — این قالب اگر بلند دیدی ور پست
- شمارهٔ ۱۷ — دل از می عشق مست میپنداری
- شمارهٔ ۱۹ — جانت به گُوِ تنی در افتاد و برفت
- شمارهٔ ۳۱ — تا کی غم یک قطرهٔ خوناب خوریم
- شمارهٔ ۲۸ — با درویشان، «کن و مکن» نتوان گفت
- شمارهٔ ۳۰ — درها به فنا گشادهاند، اینت عجب!
- شمارهٔ ۲۷ — جز بیذاتی لایق درویشان نیست
- شمارهٔ ۲۹ — خلقان همه در آینهای مینگرند
- شمارهٔ ۲۶ — درویشی چیست مست و مفلس بودن
- شمارهٔ ۲۵ — ای بس که دل تو بیم دارد در پیش
- شمارهٔ ۲۴ — چون هستی را نیست کسی اولیتر