عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۲ — مرغ دل من ز بس که پرواز آورد
- شمارهٔ ۳۶ — چون مرغِ دلم زین قفسِ تنگ برفت
- شمارهٔ ۳۳ — ما را نه به شهر و نه به منزل کاری است
- شمارهٔ ۳۱ — امروز چو من شفیته و مجنون کیست
- شمارهٔ ۳۷ — هر روز ز چرخ بیش میخواهم گشت
- شمارهٔ ۳۵ — زین راز که در سینهٔ ما میگردد
- شمارهٔ ۳۴ — مستم ز می عشق و خراب افتاده
- شمارهٔ ۳۰ — ما جوهر پاک خویش بشناخته‌ایم
- شمارهٔ ۴۱ — چون وصل، غمم بر غمِ هجران بفزود
- شمارهٔ ۴۲ — تا چند ز اندیشه به جان خواهم گشت
- شمارهٔ ۴۰ — چون سنگ وجود لعل شد کانم را
- شمارهٔ ۴۳ — هرگاه که در پردهٔ راز آیم من
- شمارهٔ ۴۵ — خواهی که ببینی تو به پیدایی راز
- شمارهٔ ۳۸ — زین پیش دم از سر جنون می‌زده‌ام
- شمارهٔ ۳۹ — من بیخبر از جان و تنم، اینت عجب!
- شمارهٔ ۴۴ — چندان که ز عالم پس و پیشش دیدم
- شمارهٔ ۴۶ — اینجا شکرم مگس فرو میگیرد
- شمارهٔ ۴۷ — هر روز حجاب بیقراران بیش است
- شمارهٔ ۵۲ — هر جان که چو جان من گرفتار آید
- شمارهٔ ۵۱ — چون بحر وجود روی بنمود مرا
- شمارهٔ ۴۹ — زان روز که دل پردهٔ این راز شناخت
- شمارهٔ ۵۰ — در عشق مرا عقل شد و رای نماند
- شمارهٔ ۴۸ — دایم ز طلب کردن خود در عجبم
- شمارهٔ ۵۳ — در قلزمِ توحید دو عالم کم گیر