عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۱ — نه سوختگی شناسم و نه خامی
- شمارهٔ ۵۵ — در وادی عشق بیقراری است مرا
- شمارهٔ ۵۸ — کس را دیدی ز خود نفور افتاده
- شمارهٔ ۵۹ — عمری دل من غرقهٔ خون آمده بود
- شمارهٔ ۵۷ — صد مرحله زان سوی خرد خواهم شد
- شمارهٔ ۵۴ — ماییم بدین پردهٔ بیرونی در
- شمارهٔ ۵۶ — آنجا که منم هیچکس آنجا نرسد
- شمارهٔ ۶۰ — زآنروز که دل نه شادی و نه غم دید
- شمارهٔ ۶۷ — هر یک ز دگر یک نگران میبینم
- شمارهٔ ۶۹ — در عشق وجود و عدمم یک سان است
- شمارهٔ ۶۵ — یک قطرهٔ بحرم من و یک قطره نیم
- شمارهٔ ۶۸ — در عشق نه پیدا و نه پنهانم من
- شمارهٔ ۶۲ — آرام ز جانِ حاضرم میبینم
- شمارهٔ ۶۶ — زان گشت دلم خراب از هر ذرّه
- شمارهٔ ۶۴ — آن دم که چو بحر کل شود ذات مرا
- شمارهٔ ۶۳ — چون بادیهٔ عشق، مرا پیش آمد
- شمارهٔ ۷۴ — تن، سایهٔ جان رنج پروردهٔ ماست
- شمارهٔ ۷۵ — آن مرغ عجب در آشیان کی گنجد
- شمارهٔ ۷۱ — ای بس که چه دشوار و چه آسان مُردیم
- شمارهٔ ۷۷ — دل سوختهٔ جمال او میبینم
- شمارهٔ ۷۳ — آن وقت که گفتمی که ناشاد منم
- شمارهٔ ۷۶ — آن راز که پیوسته از آن میپرسم
- شمارهٔ ۷۰ — در عالم عشق محو و ناچیز شدیم
- شمارهٔ ۷۲ — در واقعهای سخت عجب افتادم