عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۹ — آن قطره که آب جمله از دریا خورد
- شمارهٔ ۱۳ — بستیم میان و خون دل بگشادیم
- شمارهٔ ۱۲ — از بس که دلم در بُنِ این قلزم گشت
- شمارهٔ ۱۱ — در عالمِ پُر علم سفر خواهم کرد
- شمارهٔ ۶ — هر دم که دلم به فکر در کار آید
- شمارهٔ ۸ — عمری به امید در طلب بنشستیم
- شمارهٔ ۷ — در قعرِ دلِ خود سفرم میباید
- شمارهٔ ۱۰ — هر گه که دلم ز پرده پیدا آید
- شمارهٔ ۱۵ — روزی که به دریای فنا در تازم
- شمارهٔ ۱۴ — زان روز که ما به زندگانی مُردیم
- شمارهٔ ۱۶ — صعب است به ذرّهای نگاهی کردن
- شمارهٔ ۱۷ — تا عقل من از عقیله آزادی یافت
- شمارهٔ ۲۱ — ما روی ز هر دو کون برتافته‌ایم
- شمارهٔ ۱۸ — در عشق دل من چو پریشانی گشت
- شمارهٔ ۲۰ — روزی دو سه خانه در عدم باید داشت
- شمارهٔ ۱۹ — عمری به طلب در همه راهی گشتیم
- شمارهٔ ۲۷ — المنة للّه که نیم هر نفسی
- شمارهٔ ۲۸ — تا شاگردم به قطع استادترم
- شمارهٔ ۲۲ — زان روز که آفتاب حضرت دیدیم
- شمارهٔ ۲۵ — عمرم دایم ز روز و شب بیرون است
- شمارهٔ ۲۶ — با هستی و نیستیم بیگانگیست
- شمارهٔ ۲۴ — چون من نه منم چه جان و تن باشم و بس
- شمارهٔ ۲۹ — چیزی است عجب در دل و جانم که مپرس
- شمارهٔ ۲۳ — از فوق، ورای آسمان بودم من