عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۳۷ — از بس که در آثار نمیبینم من
- شمارهٔ ۳۸ — هیچم همه تا با خود و با خویشتنم
- شمارهٔ ۳۹ — نه فخر ز سرفرازیم میآید
- شمارهٔ ۳۶ — چون در ره این کار مرا دید فزود
- شمارهٔ ۳۳ — درویشِ تو را توانگری میبایست
- شمارهٔ ۳۵ — در عشق مرا چون عدم محض فزود
- شمارهٔ ۳۲ — دعوی وجود از سر مستی شوم است
- شمارهٔ ۳۴ — گر ما به هزار تک بخواهیم دوید
- شمارهٔ ۴۲ — اول همه نیستی است تا اول کار
- شمارهٔ ۴۴ — هیچم من و در گفت و شنید آمدهام
- شمارهٔ ۴۵ — این بیخودیی که من در آن افتادم
- شمارهٔ ۴۷ — ای بود تو پیوسته بنا بود آخر
- شمارهٔ ۴۰ — من ماندهام و لیک بی من منییی
- شمارهٔ ۴۱ — زان روز که در صدر خودی بنشستم
- شمارهٔ ۴۶ — ای دل! دیدی که هرچه دیدی هیچ است
- شمارهٔ ۴۳ — عمری به فنا بر دلم آوردم دست
- شمارهٔ ۵ — آن را که درین دایره جانی عجب است
- شمارهٔ ۱ — آنها که در این پرده سرایند پدید
- شمارهٔ ۷ — گر اول کار، آتش افزون گردد
- شمارهٔ ۲ — هرچیز که آن برای ما خواهد بود
- شمارهٔ ۳ — تا هستی تو نصیب میخواهد جست
- شمارهٔ ۴ — تا نفس کم و کاست نخواهد آمد
- شمارهٔ ۶ — هرگه که بدان بحر محقّق برسی
- شمارهٔ ۸ — فانی شده، تا بود، مشوّش نشود