عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۵ — چون کار ز دست رفت گفتار چه سود
- شمارهٔ ۴۷ — دل رفت و نگفت دلستانم که چه بود
- شمارهٔ ۴۶ — گر جان گویم عاشق آن دیدار است
- شمارهٔ ۴۹ — جز جان، صفت جان، که تواند گفتن
- شمارهٔ ۵۰ — جانی که به رمز، قصّهٔ جانان گفت
- شمارهٔ ۴۸ — عمری دل این سوخته تن در خون داد
- شمارهٔ ۴۴ — غم کشته و رنج دیده خواهم مردن
- شمارهٔ ۵۱ — در فقر، دل و روی سیه باید داشت
- شمارهٔ ۵۲ — سرّی که دلِ دو کَوْن خون داند کرد
- شمارهٔ ۳ — ناکرده وجودم بدل اینجا چه کنم
- شمارهٔ ۵ — عمری چو فلک ز تگ نمیفرسودم
- شمارهٔ ۴ — آواز آمد مرا که در جستن دوست
- شمارهٔ ۱ — چندان که تو اسرار حقیقت خواهی
- شمارهٔ ۲ — اول میلم چو از همه سویی بود
- شمارهٔ ۶ — هرچند دریغ صدهزار است هنوز
- شمارهٔ ۷ — گفتم که شد از نفس پلیدم، دل، پاک
- شمارهٔ ۱۱ — از آتش شهوت جگرم می‌سوزد
- شمارهٔ ۹ — هر دم سگ نفس با دلم باز نهد
- شمارهٔ ۱۳ — دل را که نه دنیا و نه دین می‌بینم
- شمارهٔ ۸ — تا با سگ نفس همنشین خواهم بود
- شمارهٔ ۱۴ — از جان سیرم ازانک تن می‌خواهد
- شمارهٔ ۱۰ — نفسی دارم که هر نفس مِه گردد
- شمارهٔ ۱۲ — خون شد جگرم ز غصّهٔ خویش مرا
- شمارهٔ ۱۵ — گاهم ز سگ نفس مشوش بودن