عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۰ — دل شیوهٔ عشق یک نفس باز نیافت
- شمارهٔ ۲۱ — رازی که دل من است سرگشتهٔ آن
- شمارهٔ ۲۲ — شد رنجِ دلم فَرِهْ چه تدبیر کنم
- شمارهٔ ۲۴ — دل او کاکح دیدار نداشت
- شمارهٔ ۲۶ — جان معنی لطف و قهر نتواند بود
- شمارهٔ ۲۳ — دل والِه و عقل مست و جان حیران است
- شمارهٔ ۲۵ — آن قوم که جامه لاجوردی کردند
- شمارهٔ ۲۷ — هم قصّهٔ یار میبنتوان گفتن
- شمارهٔ ۳۳ — گاه از شادی چو شمع می‌افروزم
- شمارهٔ ۳۱ — در حیرانی بنده وآزاد هنوز
- شمارهٔ ۳۲ — تیری که ز شستِ حکمِ جانان گذرد
- شمارهٔ ۳۴ — جانا! ز غم عشق تو فریاد مرا
- شمارهٔ ۳۵ — زلفت که از او نفع و ضرر در غیب است
- شمارهٔ ۲۸ — نه هیچ کس از قالب دین مغز چشید
- شمارهٔ ۳۰ — از دست بشد تن و توانم چه کنم
- شمارهٔ ۲۹ — این درد جگرسوز که در سینه مراست
- شمارهٔ ۳۸ — پای از تو فرو شد به گِلم میدانی
- شمارهٔ ۳۹ — آنها که درین درد مرا میبینند
- شمارهٔ ۴۳ — هجرِ تو هلاکِ من بگوید با تو
- شمارهٔ ۴۲ — حالم ز من سوخته خرمن بمپرس
- شمارهٔ ۳۷ — هم شیوهٔ سودای تو نتوان دانست
- شمارهٔ ۴۰ — دل سِرّ تو در نو و کهن بازنیافت
- شمارهٔ ۳۶ — بیچاره دلم که راحت جان میجست
- شمارهٔ ۴۱ — جز درد تو درمان دل ریشم نیست