عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۴۲۲ — منم اندر قلندری شده فاش
- غزل شمارهٔ ۴۱۹ — غیرت آمد بر دلم زد دور باش
- غزل شمارهٔ ۴۲۵ — اگر دلم ببرد یار دلبری رسدش
- غزل شمارهٔ ۴۲۳ — دستم نرسد به زلف چون شستش
- غزل شمارهٔ ۴۲۴ — بیچاره دلم که نرگس مستش
- غزل شمارهٔ ۴۲۶ — آنکه سر دارد کلاهت نرسدش
- غزل شمارهٔ ۴۲۰ — گر مرد رهی ز رهروان باش
- غزل شمارهٔ ۴۲۱ — در عشق تو من توام تو من باش
- غزل شمارهٔ ۴۲۹ — چو دربسته است ، درجِ ناپدیدش
- غزل شمارهٔ ۴۳۱ — ای پیر مناجاتی رختت به قلندر کش
- غزل شمارهٔ ۴۳۰ — بنمود رخ از پرده، دل گشت گرفتارش
- غزل شمارهٔ ۴۳۳ — هر مرد که نیست امتحانش
- غزل شمارهٔ ۴۲۷ — عشق آن باشد که غایت نبودش
- غزل شمارهٔ ۴۳۲ — درکش سر زلف دلستانش
- غزل شمارهٔ ۴۲۸ — عاشقی نه دل نه دین می‌بایدش
- غزل شمارهٔ ۴۳۴ — ای ز عشقت این دل دیوانه خوش
- غزل شمارهٔ ۴۴۰ — ای دل ز جفای یار مندیش
- غزل شمارهٔ ۴۴۲ — هر که هست اندر پی بهبود خویش
- غزل شمارهٔ ۴۳۵ — می‌شد سر زلف در زمین کش
- غزل شمارهٔ ۴۳۶ — آخر ای صوفی مرقع پوش
- غزل شمارهٔ ۴۳۷ — ترسا بچهٔ شکر لبم دوش
- غزل شمارهٔ ۴۳۸ — مست شدم تا به خرابات دوش
- غزل شمارهٔ ۴۳۹ — دلی کامد ز عشق دوست در جوش
- غزل شمارهٔ ۴۴۱ — دلا در سر عشق از سر میندیش