عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۴۷۰ — بی دل و بی قراری مانده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۶۹ — من شراب از ساغرِ جان خورده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۷۲ — روی تو در حسن چنان دیده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۷۱ — بیشتر عمر چنان بوده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۶۷ — از می عشق تو مست افتاده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۷۳ — از بس که روز و شب غم بر غم کشیده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۶۸ — کار بر خود سخت مشکل کرده‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۷۴ — ای برده به آب‌روی آبم
- غزل شمارهٔ ۴۷۵ — نه ز وصل تو نشان می‌یابم
- غزل شمارهٔ ۴۷۷ — تو بلندی عظیم و من پستم
- غزل شمارهٔ ۴۸۱ — مرا قلاش می‌خوانند، هستم
- غزل شمارهٔ ۴۷۸ — درآمد دوش ترک نیم مستم
- غزل شمارهٔ ۴۷۹ — ساقیا توبه شکستم، جرعه‌ای می ده به دستم
- غزل شمارهٔ ۴۷۶ — از عشق تو من به دیر بنشستم
- غزل شمارهٔ ۴۸۰ — دی در صف اوباش زمانی بنشستم
- غزل شمارهٔ ۴۸۲ — از می عشق تو چنان مستم
- غزل شمارهٔ ۴۸۳ — عزم عشق دلستانی داشتم
- غزل شمارهٔ ۴۸۵ — آنچه من در عشق جانان یافتم
- غزل شمارهٔ ۴۸۶ — دوش، چون گردون کنار خویش پر خون یافتم
- غزل شمارهٔ ۴۸۷ — دوش درون صومعه، دیر مغانه یافتم
- غزل شمارهٔ ۴۸۹ — یک غمت را هزار جان گفتم
- غزل شمارهٔ ۴۸۸ — دوش دل را در بلایی یافتم
- غزل شمارهٔ ۴۹۰ — دریاب که رخت برنهادم
- غزل شمارهٔ ۴۸۴ — دوش چشم خود ز خون دریای گوهر یافتم