عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۴۹۴ — تا روی تو قبلهٔ نظر کردم
- غزل شمارهٔ ۴۹۸ — ای عشق بی نشان ز تو من بی نشان شدم
- غزل شمارهٔ ۴۹۷ — در سفر عشق چنان گم شدم
- غزل شمارهٔ ۴۹۶ — گم شدم در خود نمی‌دانم کجا پیدا شدم
- غزل شمارهٔ ۴۹۲ — ای عشق تو پیشوای دردم
- غزل شمارهٔ ۴۹۵ — هر شبی عشقت جگر می‌سوزدم
- غزل شمارهٔ ۴۹۱ — بر درد تو دل از آن نهادم
- غزل شمارهٔ ۴۹۳ — منم آن گبر دیرینه که بتخانه بنا کردم
- غزل شمارهٔ ۵۰۱ — دوش از وثاق دلبری سرمست بیرون آمدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۵ — تا عشق تو را به جان ربودم
- غزل شمارهٔ ۴۹۹ — تا ز سر عشق سرگردان شدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۶ — تا عشق تو سوخت همچو عودم
- غزل شمارهٔ ۵۰۳ — تو می‌دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم
- غزل شمارهٔ ۵۰۲ — رفتم به زیر پرده و بیرون نیامدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۰ — تا جمال تو بدیدم مست و مدهوش آمدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۴ — تا بر رخ تو نظر فکندم
- غزل شمارهٔ ۵۰۷ — سواد خط تو چون نافع نظر دیدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۸ — عشق بالای کفر و دین دیدم
- غزل شمارهٔ ۵۱۰ — تا چشم باز کردم نور رخ تو دیدم
- غزل شمارهٔ ۵۰۹ — دریغا کانچه جستم آن ندیدم
- غزل شمارهٔ ۵۱۲ — من با تو هزار کار دارم
- غزل شمارهٔ ۵۱۴ — تا عشق تو در میان جان دارم
- غزل شمارهٔ ۵۱۱ — آن در که بسته باید تا چند باز دارم
- غزل شمارهٔ ۵۱۳ — ازین کاری که من دارم نه جان دارم نه تن دارم