عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۴۴۷ — خاصگان محرم سلطان عشق
- غزل شمارهٔ ۴۴۸ — هر که دایم نیست ناپروای عشق
- غزل شمارهٔ ۴۴۹ — عقل کجا پی برد، شیوهٔ سودای عشق؟
- غزل شمارهٔ ۴۵۰ — ای عشق تو با وجود هم تنگ
- غزل شمارهٔ ۴۴۴ — هر روز که جلوه می‌کند رویش
- غزل شمارهٔ ۴۴۶ — ای لب تو نگین خاتم عشق
- غزل شمارهٔ ۴۴۵ — ز دست رفت مرا بی تو روزگار دریغ
- غزل شمارهٔ ۴۴۳ — ای از همه بیش و از همه پیش
- غزل شمارهٔ ۴۵۴ — ای زلف تو شبی خوش وانگه به روز حاصل
- غزل شمارهٔ ۴۵۲ — صورت نبندد ای صنم، بی زلف تو آرام دل
- غزل شمارهٔ ۴۵۶ — صبح رخ از پرده نمود ای غلام
- غزل شمارهٔ ۴۵۳ — زهی در کوی عشقت مسکن دل
- غزل شمارهٔ ۴۵۱ — ای عقل گرفته از رخت فال
- غزل شمارهٔ ۴۵۷ — گشت جهان همچو نگار ای غلام
- غزل شمارهٔ ۴۵۵ — عشق جانی داد و بستد والسلام
- غزل شمارهٔ ۴۵۸ — خورد بر شب صبحدم شام ای غلام
- غزل شمارهٔ ۴۶۰ — صبح برانداخت نقاب ای غلام
- غزل شمارهٔ ۴۶۲ — شیفتهٔ حلقهٔ گوش توام
- غزل شمارهٔ ۴۵۹ — صبح بر افراخت علم ای غلام
- غزل شمارهٔ ۴۶۱ — عاشق لعل شکربار توام
- غزل شمارهٔ ۴۶۶ — تا دیده‌ام رخ تو کم جان گرفته‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۶۵ — در خطت تا دل به جان در بسته‌ام
- غزل شمارهٔ ۴۶۳ — خط مکش در وفا کزآن توام
- غزل شمارهٔ ۴۶۴ — فتنهٔ زلف دلربای توام