عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۵۴۳ — دامن دل از تو در خون می‌کشم
- غزل شمارهٔ ۵۴۱ — بی لبت از آب حیوان می‌بسم
- غزل شمارهٔ ۵۴۲ — هرگاه که مست آن لقا باشم
- غزل شمارهٔ ۵۴۶ — کجایی ساقیا می ده مدامم
- غزل شمارهٔ ۵۴۴ — دل و جانم ببرد جان و دلم
- غزل شمارهٔ ۵۳۹ — با این دل بی خبر چه سازم
- غزل شمارهٔ ۵۴۰ — از بس که چو شمع از غم تو زار بسوزم
- غزل شمارهٔ ۵۴۵ — ای عشق تو قبلهٔ قبولم
- غزل شمارهٔ ۵۵۴ — زلف و رخت از شام و سحر باز ندانم
- غزل شمارهٔ ۵۴۷ — خویش را چند ز اندیشه به سر گردانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۲ — بجز غم خوردن عشقت غمی دیگر نمی‌دانم
- غزل شمارهٔ ۵۴۹ — هرگز دل پر خون را خرم نکنی دانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۰ — درد دل را دوا نمی‌دانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۱ — من پای همی ز سر نمی‌دانم
- غزل شمارهٔ ۵۴۸ — ای جان و جهان رویت پیدا نکنی دانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۳ — کجا بودم کجا رفتم کجاام من نمی‌دانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۸ — چون نام تو بر زبان برانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۵ — من این دانم که مویی می ندانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۷ — از عشق در اندرون جانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۶ — چو خود را پاک دامن می ندانم
- غزل شمارهٔ ۵۶۰ — از در جان درآی تا جانم
- غزل شمارهٔ ۵۵۹ — گر در سر عشق رفت جانم
- غزل شمارهٔ ۵۶۱ — ز تو گر یک نظر آید به جانم
- غزل شمارهٔ ۵۶۲ — ازین دریا که غرق اوست جانم