عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۶۸۸ — ای غنچه غلام خندهٔ تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۴ — ای جلوه‌گر عالم، طاوس جمال تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۷ — ای جگر گوشهٔ جانم غم تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۶ — ای غذای جان مستم نام تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۹ — آنچه با من می‌کند سودای تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۳ — برخاست شوری در جهان از زلف شورانگیز تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۰ — ای دلم مستغرق سودای تو
- غزل شمارهٔ ۶۸۵ — ای دل و جان کاملان، گم شده در کمال تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۲ — چون نیست کسی مرا به جای تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۴ — گر چنین سنگدل بمانی تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۳ — ای سیه گر سپید کاری تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۱ — ای دل مبتلای من شیفتهٔ هوای تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۸ — ای دو عالم پرتوی از روی تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۵ — دلا چون کس نخواهد ماند دایم هم نمانی تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۶ — ای جهانی پشت گرم از روی تو
- غزل شمارهٔ ۶۹۷ — ای خم چرخ از خم ابروی تو
- غزل شمارهٔ ۷۰۱ — ذره‌ای نادیده گنج روی تو
- غزل شمارهٔ ۷۰۴ — در کنج اعتکاف دلی بردبار کو
- غزل شمارهٔ ۶۹۹ — ای دو عالم یک فروغ از روی تو
- غزل شمارهٔ ۷۰۳ — ای دل به میان جان فرو شو
- غزل شمارهٔ ۷۰۲ — ای مُرَقَّع‌پوش در خَمّار شو
- غزل شمارهٔ ۷۰۰ — جانا بسوخت جان من از آرزوی تو
- غزل شمارهٔ ۷۰۶ — شب را ز تیغ صبحدم خون است عمدا ریخته
- غزل شمارهٔ ۷۰۵ — دوش درآمد ز درم صبحگاه