عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۷۱۱ — ای ذره‌ای از نور تو بر عرش اعظم تافته
- غزل شمارهٔ ۷۰۸ — ای آتش سودای تو دود از جهان انگیخته
- غزل شمارهٔ ۷۰۷ — صد قلزم سیماب بین بر طارم زر ریخته
- غزل شمارهٔ ۷۱۳ — ای دل اندر عشق، دل در یار ده
- غزل شمارهٔ ۷۱۴ — ساقیا گر پخته‌ای می خام ده
- غزل شمارهٔ ۷۱۰ — ای لبت حقهٔ گهر بسته
- غزل شمارهٔ ۷۱۲ — ای روی همچو ماهت یک پرده بر گرفته
- غزل شمارهٔ ۷۰۹ — ای چشم بد را برقعی بر روی ماه آویخته
- غزل شمارهٔ ۷۱۶ — دوش آمد زلف تاب داده
- غزل شمارهٔ ۷۱۸ — ای اشتیاق رویت از چشم خواب برده
- غزل شمارهٔ ۷۱۹ — ترسا بچه‌ای دیدم زنار کمر کرده
- غزل شمارهٔ ۷۱۵ — سر پا برهنگانیم اندر جهان فتاده
- غزل شمارهٔ ۷۲۰ — ای یک کرشمهٔ تو صد خون حلال کرده
- غزل شمارهٔ ۷۱۷ — جانا منم ز مستی سر در جهان نهاده
- غزل شمارهٔ ۷۲۲ — ای هر دهان ز یاد لبت پر عسل شده
- غزل شمارهٔ ۷۲۱ — ای ز سودای تو دل شیدا شده
- غزل شمارهٔ ۷۲۷ — ای جهانی خلق حیران مانده
- غزل شمارهٔ ۷۲۹ — منم از عشق سرگردان بمانده
- غزل شمارهٔ ۷۲۸ — ای پای دل ز عشق تو در گل بمانده
- غزل شمارهٔ ۷۳۰ — ای زلف تو دام ماه افکنده
- غزل شمارهٔ ۷۲۴ — ای ز صفات لبت عقل به جان آمده
- غزل شمارهٔ ۷۲۵ — ای اَز شراب غفلت مست و خراب مانده
- غزل شمارهٔ ۷۲۳ — ای درس عشقت هر شبم تا روز تکرار آمده
- غزل شمارهٔ ۷۲۶ — در راه تو مردانند از خویش نهان مانده