عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۶۱۷ — ساقیا خیز که تا رخت به خمار کشیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۵ — بر هرچه که دل نهاده باشیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۶ — بیا تا رند هر جایی بباشیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۲ — ما در غمت به شادی جان باز ننگریم
- غزل شمارهٔ ۶۱۴ — ای صدف لعل تو حقهٔ در یتیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۱ — چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریم
- غزل شمارهٔ ۶۱۸ — اکنون که نشانهٔ ملامیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۳ — من نمیرم زانکه بی جان می‌زیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۳ — ما ره ز قبله سوی خرابات می‌کنیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۴ — ما چو بی‌ماییم از ما ایمنیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۵ — گر مردی خویشتن ببینیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۶ — ای جان ز جهان کجات جویم
- غزل شمارهٔ ۶۲۰ — ما گبر قدیم نامسلمانیم
- غزل شمارهٔ ۶۱۹ — بیار آن جام می تا جان فشانیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۲ — وقت آن آمد که ما آن ماه را مهمان کنیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۱ — گاه لاف از آشنایی می‌زنیم
- غزل شمارهٔ ۶۲۸ — در عشق همی بلا همی جویم
- غزل شمارهٔ ۶۳۴ — قصد کرد از سرکشی یارم به جان
- غزل شمارهٔ ۶۲۷ — نشستی در دل من چونت جویم
- غزل شمارهٔ ۶۲۹ — چون قصهٔ زلف تو دراز است چگویم
- غزل شمارهٔ ۶۳۲ — ای گرفته حسن تو هر دو جهان
- غزل شمارهٔ ۶۳۰ — چون نیاید سر عشقت در بیان
- غزل شمارهٔ ۶۳۱ — ای روی تو شمع بت‌پرستان
- غزل شمارهٔ ۶۳۳ — ای نهان از دیده و در دل عیان