عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۷۵۷ — ای همه راحت روان، سرو روان کیستی
- غزل شمارهٔ ۷۶۲ — خطی از غالیه بر غالیه‌دان آوردی
- غزل شمارهٔ ۷۵۶ — جانا دلم ببردی در قعر جان نشستی
- غزل شمارهٔ ۷۵۵ — اگر از نسیم زلفت اثری به جان فرستی
- غزل شمارهٔ ۷۵۸ — ای آفتاب از ورق رویت آیتی
- غزل شمارهٔ ۷۶۰ — درج یاقوت درفشان کردی
- غزل شمارهٔ ۷۵۹ — گر مرد راه عشقی ره پیش بر به مردی
- غزل شمارهٔ ۷۶۱ — تا تو ز هستی خود زیر و زبر نگردی
- غزل شمارهٔ ۷۶۷ — ای کاش درد عشقت درمان‌پذیر بودی
- غزل شمارهٔ ۷۶۴ — ای لبت ختم کرده دلبندی
- غزل شمارهٔ ۷۶۵ — ای که با عاشقان نه پیوندی
- غزل شمارهٔ ۷۶۳ — با خط سرسبز بیرون آمدی
- غزل شمارهٔ ۷۶۸ — گر یار چنین سرکش و عیار نبودی
- غزل شمارهٔ ۷۶۶ — گر مرد این حدیثی زنار کفر بندی
- غزل شمارهٔ ۷۷۰ — ای آنکه هیچ جایی آرام جان ندیدی
- غزل شمارهٔ ۷۶۹ — گر از همه عاشقان وفا دیدی
- غزل شمارهٔ ۷۷۲ — جانا دهنی چو پسته داری
- غزل شمارهٔ ۷۷۵ — تو را تا سر بود برجا کجا داری کله داری
- غزل شمارهٔ ۷۷۳ — هم تن مویم از آن میان که نداری
- غزل شمارهٔ ۷۷۶ — پروانه شبی ز بی قراری
- غزل شمارهٔ ۷۷۷ — ای بوس تو اصل هر شماری
- غزل شمارهٔ ۷۷۸ — درآمد دوش دلدارم به یاری
- غزل شمارهٔ ۷۷۱ — الصلا ای دل اگر در عشق او اقرار داری
- غزل شمارهٔ ۷۷۴ — تورا گر نیست با من هیچ کاری