عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- غزل شمارهٔ ۶۴۰ — نیست آسان عشق جانان باختن
- غزل شمارهٔ ۶۳۵ — ای روی تو شمع تاج داران
- غزل شمارهٔ ۶۳۸ — ای روی تو شمع پاکبازان
- غزل شمارهٔ ۶۳۹ — ای یاد تو کار کاردانان
- غزل شمارهٔ ۶۳۶ — ای جگرگوشهٔ جگرخواران
- غزل شمارهٔ ۶۳۷ — ای به روی تو عالمی نگران
- غزل شمارهٔ ۶۴۲ — کافری است از عشق دل برداشتن
- غزل شمارهٔ ۶۴۱ — نیست ره عشق را برگ و نوا ساختن
- غزل شمارهٔ ۶۴۵ — کفر است ز بی نشان نشان دادن
- غزل شمارهٔ ۶۴۳ — بندگی چیست به فرمان رفتن
- غزل شمارهٔ ۶۴۴ — عاشقی چیست ترک جان گفتن
- غزل شمارهٔ ۶۴۷ — دل ز عشق تو خون توان کردن
- غزل شمارهٔ ۶۴۸ — عشق را بی‌خویشتن باید شدن
- غزل شمارهٔ ۶۵۰ — کاری است قوی ز خود بریدن
- غزل شمارهٔ ۶۴۹ — عشق چیست از خویش بیرون آمدن
- غزل شمارهٔ ۶۴۶ — با تو سری در میان خواهد بدن
- غزل شمارهٔ ۶۵۱ — آتشی در جملهٔ آفاق زن
- غزل شمارهٔ ۶۵۸ — زلف به انگشت پریشان مکن
- غزل شمارهٔ ۶۵۲ — خال مشکین بر آفتاب مزن
- غزل شمارهٔ ۶۵۶ — ای پسر این رخ به آفتاب درافکن
- غزل شمارهٔ ۶۵۳ — گر سر این کار داری کار کن
- غزل شمارهٔ ۶۵۵ — خیز و از می آتشی در ما فکن
- غزل شمارهٔ ۶۵۴ — گر مرد نام و ننگی از کوی ما گذر کن
- غزل شمارهٔ ۶۵۷ — چو دریا شور در جانم میفکن