عطار نیشابوری

زندگی‌نامهٔ عطار

فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.

آثار عطار

عطار

شعرهای عطار

غزل شمارهٔ ۷۳۶ — ای شکر با لب تو شیرین نه
غزل شمارهٔ ۷۳۳ — ای گرد قمر خطی کشیده
غزل شمارهٔ ۷۳۱ — ای روی تو زهر سو رویی دگر نموده
غزل شمارهٔ ۷۳۵ — جهان جمله تویی تو در جهان نه
غزل شمارهٔ ۷۳۷ — ای راه تو بحر بی کرانه
غزل شمارهٔ ۷۳۴ — چون کشته شدم هزار باره
غزل شمارهٔ ۷۳۲ — ای جان ما شرابی از جام تو کشیده
غزل شمارهٔ ۷۳۸ — من کیم اندر جهان سرگشته‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۱ — مورچهٔ قیرفام بر قمر آورده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۵ — گر کسی یابد درین کو خانه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۶ — شعله زد شمع جمال او ز دولتخانه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۲ — ای که ز سودای عشق بی سر و پا مانده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۳۹ — دوش وقت صبح چون دل داده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۰ — ماه را در مشک پنهان کرده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۴ — بحری است عشق و عقل ازو برکناره‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۳ — بوی زلفت در جهان افکنده‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۷ — آن را که نیست در دل ازین سر سکینه‌ای
غزل شمارهٔ ۷۴۹ — ای از شکنج زلفت هرجا که انقلابی
غزل شمارهٔ ۷۵۳ — جانا دلم ببردی و جانم بسوختی
غزل شمارهٔ ۷۴۸ — ای صد هزار عاشقت از فرق تا به پای
غزل شمارهٔ ۷۵۰ — درآمد از در دل چون خرابی
غزل شمارهٔ ۷۵۱ — گر تو نسیمی ز زلف یار نیابی
غزل شمارهٔ ۷۵۴ — عشق را گر سری پدیدستی
غزل شمارهٔ ۷۵۲ — از من بی خبر چه می‌طلبی