عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۱۰۹ — ای هفت زمین و آسمانها ز تو پُر
- شمارهٔ ۱۰۶ — یا رب به حجاب زین جهانم نبری
- شمارهٔ ۱۰۷ — میآیم و با دلی سیه میآیم
- شمارهٔ ۱۱۰ — گر من زگنه توبه کنم بسیاری
- شمارهٔ ۱۰۵ — کو دل که بلای روزگارِ تو کشد
- شمارهٔ ۱۰۸ — یا رب چو مرا ز نفسِ خود سود نبود
- شمارهٔ ۱۱۱ — نه در بتری نه در بهی میمیرم
- شمارهٔ ۱ — صاحب نظری که هیچ افکنده نبود
- شمارهٔ ۲ — صدری که ز هرچه بود برتر او بود
- شمارهٔ ۳ — صدری که ز هر دو کون، در بیشی بود
- شمارهٔ ۶ — آن حسن که در پردهٔ غیبست نهان
- شمارهٔ ۵ — هم رحمت عالمی ز ما ارسلناک
- شمارهٔ ۷ — فرماندهِ ملکِ انبیا کیست تویی
- شمارهٔ ۸ — بر درگه حق کراست این عز که تراست
- شمارهٔ ۹ — ای رحمت عالمین، رحمت از تست
- شمارهٔ ۴ — زان پیش که نُه خیمهٔ افلاک زدند
- شمارهٔ ۱۱ — چون هست شفیع چون تو صاحب کرمی
- شمارهٔ ۱۰ — در امت تو اگر مطیعی نبود،
- شمارهٔ ۱۳ — هم چار گهر، چاکر دربان تواند
- شمارهٔ ۱۲ — تا هست ز انگشت تو مه را راهی
- شمارهٔ ۳ — ای آن که حیا و حلم، قانون تو بود
- شمارهٔ ۴ — صدری که گلِ طارمِ معنی او رُفت
- شمارهٔ ۱ — صدری که به صدق، صدر ثقلین او بود
- شمارهٔ ۲ — آن پیشروی، که شرع از او نام گرفت