عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۶۱ — هر قطره به کُنْهِ دُرِّ دریا نرسد
- شمارهٔ ۶۴ — ای خورده غم تو یک به یک چندینی
- شمارهٔ ۵۸ — ای در دلِ من نشسته جانی یا نه
- شمارهٔ ۵۷ — در ملک دو کون پادشاهی میکن
- شمارهٔ ۵۹ — ملکِ غم تو هر دو جهان بیش ارزد
- شمارهٔ ۶۳ — کردم تک و پوی بی عدد بسیاری
- شمارهٔ ۶۲ — سی سال به صد هزار تک بدویدیم
- شمارهٔ ۶۰ — جانا دایم میان جان بودی تو
- شمارهٔ ۶۶ — جان از طلب روی تو آبی گردد
- شمارهٔ ۶۵ — جانها چو ز شوق تو بسوزند همه
- شمارهٔ ۷۱ — گم گشتن خود، از تونشان بس بودم
- شمارهٔ ۷۲ — بی یادِ تو دل چو سایه در خورشید است
- شمارهٔ ۶۹ — هرجان که طریق پردهٔ راز نیافت
- شمارهٔ ۶۸ — کاری که ورای کفر و دین میدانم
- شمارهٔ ۷۰ — از سرِّ تو هر که با نشان خواهد بود
- شمارهٔ ۶۷ — دل خون کن اگر سَرِ بلای تو نداشت
- شمارهٔ ۷۸ — چون دردِ تو چاره ساز آمد جان را
- شمارهٔ ۷۴ — ای عقل شده در صفت ذات تو پست
- شمارهٔ ۸۰ — من بی تو دمی قرار نتوانم کرد
- شمارهٔ ۷۷ — یک ذره هدایتِ تو میباید و بس
- شمارهٔ ۷۶ — گر فضلِ تو عقل را یقین مینشود
- شمارهٔ ۷۵ — چون عفو تو میتوان مسلم کردن
- شمارهٔ ۷۳ — چون مونسِ من ز عالم اندوه تو بود
- شمارهٔ ۷۹ — جانا که به جای تو تواند بودن