عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵ — ای ماه ز حسن خلق تو یافته بهر
- شمارهٔ ۶ — ای گوهر کانِ فضل و دریای علوم
- شمارهٔ ۴ — یک روی، به صد روی، همی باید دید
- شمارهٔ ۲ — آن بحر که در یگانگی اوست یکی
- شمارهٔ ۶ — آخر روزی دلت به درگه برسد
- شمارهٔ ۵ — راهی که همه سلوک وی باید کرد
- شمارهٔ ۳ — گردِ تو درآمده چنین دریایی
- شمارهٔ ۱ — بحری که در آسمان زمین خواهد بود
- شمارهٔ ۱۰ — خود را، سوی خود، رهگذری باید کرد
- شمارهٔ ۱۴ — آن ماه که بر هر دو جهان میتابد
- شمارهٔ ۷ — هر چیز که هست در دو عالم کم و بیش
- شمارهٔ ۱۱ — هر جان که به راه رهنمون مینگرد
- شمارهٔ ۸ — عالم همه گفت و گوی خود می‌بیند
- شمارهٔ ۹ — پیوسته دلی گرفته از غیرت باد!
- شمارهٔ ۱۳ — چیزی که دمی نه تو درآنی و نه من
- شمارهٔ ۱۲ — یک چیز که آن نه یک و چیز است آن چیز
- شمارهٔ ۱۷ — آن بحر که هر لحظه دگرگون آید
- شمارهٔ ۱۶ — آن کی آید در اسم، شب خوش بادت!
- شمارهٔ ۱۹ — جایی که درو نه شیب ونه بالا بود
- شمارهٔ ۲۲ — هر دل که درین دایرهٔ بی سر و پاست
- شمارهٔ ۱۸ — غوّاص در اوّل قدم از فرق کند
- شمارهٔ ۱۵ — چیزی که ورای دانش و تمییز است
- شمارهٔ ۲۰ — آن بحر که دم به دم فزون میجوشد
- شمارهٔ ۲۱ — بحری که در او دو کون ناپیدا بود