عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۵۴ — چون نور منوّرِ سُبُل یابی باز
- شمارهٔ ۴۸ — در بادیهای که پا ز سر باید کرد
- شمارهٔ ۵۱ — تخمی که درو مغز جهان پنهان بود
- شمارهٔ ۴۷ — حل کردن آن نه تو توانی و نه من
- شمارهٔ ۴۹ — کاریست ز پیری و جوانی برتر
- شمارهٔ ۵۳ — آن قوم که دروحدت کل آن دارند
- شمارهٔ ۵۲ — جانی که درو تیره و روشن تو بوَد
- شمارهٔ ۵۰ — در بند گرهگشای میباید بود
- شمارهٔ ۵۵ — آن راز که هست در پس صد سرپوش
- شمارهٔ ۶۰ — گر باخبرست مرد و گر بیخبرست
- شمارهٔ ۵۹ — کی پشه تواند که ثریا بیند
- شمارهٔ ۵۸ — چون بحر شدی گهر میانِ جان دار
- شمارهٔ ۶۱ — برخیز و به بحرِ عشقِ دلدار درای
- شمارهٔ ۵۶ — در حضرت حق، جمله ادب باید بود
- شمارهٔ ۵۷ — گر تشنهٔ بحری به گهر ایمان دار
- شمارهٔ ۶۲ — بحری که همه عمر به یکدم بینی
- شمارهٔ ۶۳ — گر تو دل خویش بیسیاهی بینی
- شمارهٔ ۶۴ — گردیدهوری تو دیده بر کار انداز
- شمارهٔ ۶۶ — در بند خیال غیر یک ذرّه مباش
- شمارهٔ ۶۵ — گرچه دل تو زین همه غم تنگ شود
- شمارهٔ ۶۷ — تا کی خود را ز پای و سراندیشی
- شمارهٔ ۶۸ — هر جان که به نور قدس پیش اندیش است
- شمارهٔ ۶۹ — چون نیست ترا کار ز سودا بیرون
- شمارهٔ ۷۰ — گر پرده ز روی کار بر میداری!