عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۴۰ — عالم که پر از حکمتِ تو میبینم
- شمارهٔ ۳۶ — در راه تو معرفت خطا دانستیم
- شمارهٔ ۳۳ — کو عقل که در ره تو پوید آخر
- شمارهٔ ۳۹ — ای آن که ز کفر، دین، تو بیرون آری
- شمارهٔ ۳۴ — ای عین بقا! در چه بقائی که نهای
- شمارهٔ ۳۷ — کو چشم که ذرّهای جمالت بیند
- شمارهٔ ۳۵ — در ذات تو سال‌ها سخن رانده‌ایم
- شمارهٔ ۳۸ — اسرار تو در حروف نتواند بود
- شمارهٔ ۴۷ — گر دست دهد غم تو یک دم، آن به
- شمارهٔ ۴۳ — هم بر کف ودود، مُلْک بتوانی راند
- شمارهٔ ۴۲ — ای شمّهٔ لطف تو بهشت افروزی
- شمارهٔ ۴۱ — ای رحمت و جودِ بینهایت از تو
- شمارهٔ ۴۸ — هم در بر خود خواندگان داری تو
- شمارهٔ ۴۴ — ای آن که کمال خرده دانان دانی
- شمارهٔ ۴۵ — ای آن که به حکم، ملک میرانی تو
- شمارهٔ ۴۶ — جان حمد تو از میانِ جان میگوید
- شمارهٔ ۵۰ — هم عقل ز کُنْه تو نشان میجوید
- شمارهٔ ۵۳ — ای خلق دو کون ذکر گویندهٔ تو
- شمارهٔ ۵۶ — گه تحفه به نالهٔ سحرگاه دهی
- شمارهٔ ۵۲ — چون حاضر غایبی فغان بر چه نهم
- شمارهٔ ۵۱ — چون نیست کسی در دو جهان دمسازت
- شمارهٔ ۴۹ — ای گم شده دیوانه وعاقل، در تو
- شمارهٔ ۵۴ — ای آن که چنانکه مصلحت میدانی
- شمارهٔ ۵۵ — چون ذُلِّ من از من است و چون عزّ از تو