عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۲۵ — هر دل که به بحرِ بینشانی افتاد
- شمارهٔ ۲۳ — هر جان که به بحر رهنمون اندوزد
- شمارهٔ ۲۴ — تا نفس پرستی تو را غم بیش است
- شمارهٔ ۳۰ — گه جان، دل خویش، غرق خون مانده دید
- شمارهٔ ۲۶ — آن کل که بدو جنبش اجزا دیدم
- شمارهٔ ۲۹ — صد قطره که یک آب نماید جمله
- شمارهٔ ۲۷ — مرغی که بدید از می این دریا دُرد
- شمارهٔ ۲۸ — هر جان که بجان نیست گرفتار او را
- شمارهٔ ۳۲ — چندان که تو این بحر گهر خواهی دید
- شمارهٔ ۳۵ — آن نور که بیرون و درون میتابد
- شمارهٔ ۳۴ — معنی چو ز کل به جزو بیرون آید
- شمارهٔ ۳۳ — هر جان که به بحر رهنمون آید زود
- شمارهٔ ۳۶ — این عین مکان همان مکان است که بود
- شمارهٔ ۳۷ — سریست برون زین همه اسرار که هست
- شمارهٔ ۳۸ — در دریایی که نه سر و نه پا داشت
- شمارهٔ ۳۱ — آن بحر که موجش گهر انداز آید
- شمارهٔ ۴۶ — آن سر عجب نه توبدانی ونه من
- شمارهٔ ۴۱ — آن روز که آفتاب انجم میریخت
- شمارهٔ ۴۳ — در عالم جان نه مرد پیداست نه زن
- شمارهٔ ۴۲ — گاهی ز نو و گه ز کهن میگویند
- شمارهٔ ۴۵ — آن سیل که از قوّت خود جوشان بود
- شمارهٔ ۳۹ — کس نیست که دریا همه او را افتاد
- شمارهٔ ۴۰ — هر چیز که آن ز نیستی در پیوست
- شمارهٔ ۴۴ — میپرسیدی که چیست این نقش مجاز