عطار نیشابوری
زندگی‌نامهٔ عطار
فَریدالدّین ابوحامِد محمّد عطّار نِیشابوری (۵۴۰ - ۶۱۸ قمری) یکی از عارفان و شاعران ایرانی بلندنام ادبیات فارسی در پایان سدهٔ ششم و آغاز سدهٔ هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. وی یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است.
آثار عطار
شعرهای عطار
- شمارهٔ ۸۱ — چون بیخبرم که چیست تقدیر مرا
- شمارهٔ ۸۲ — نه در صفِ صادقان قراری دارم
- شمارهٔ ۸۳ — یا رب ما را راندهٔ درگاه مکن
- شمارهٔ ۸۴ — روئی که به روز پنج ره میشوئیم
- شمارهٔ ۸۵ — زان روز که از عدم پدید آمده‌ایم
- شمارهٔ ۸۷ — ای دایرهٔ حکم تو سرگردانی
- شمارهٔ ۸۸ — ای آن که همه گشایش بندِ منی
- شمارهٔ ۸۶ — یارب چو به صد زاری زار آمده‌ایم
- شمارهٔ ۹۳ — ای یادِ تو مرهم دل خستهٔ من
- شمارهٔ ۹۵ — هم حلهٔ فضل در برم میداری
- شمارهٔ ۹۴ — یا رب غم تو چگونه تقدیر کنم
- شمارهٔ ۹۲ — از هیبت تو این دل غم خواره بسوخت
- شمارهٔ ۸۹ — سیر این دل خسته کی شود ازتو مرا
- شمارهٔ ۹۱ — یا رب تو مرا مدد کن از یارِی خویش
- شمارهٔ ۹۰ — ای جانِ من سوخته دل زندهٔ تو
- شمارهٔ ۹۶ — ای بندگی تو پادشاهی کردن
- شمارهٔ ۱۰۰ — جان دردو جهان کسی بجای تو نداشت
- شمارهٔ ۱۰۴ — چون جملهٔ راه، کاروان من و تست
- شمارهٔ ۹۷ — یا رب جان را بیم گنه کاران هست
- شمارهٔ ۹۹ — ای در هر دم دو صد جهان پر چاره
- شمارهٔ ۱۰۳ — تا چند تنم پردهٔ بیچارگیم
- شمارهٔ ۹۸ — گر من به هزار اهرمن مانم باز
- شمارهٔ ۱۰۱ — هم درد توام مایهٔ درمان بودست
- شمارهٔ ۱۰۲ — یا رب! برهان زنفس دشمن صفتم