فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۲۹۲ — چکنم دلی را که ترا نباشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۵ — دلم بس نیست ماوای تو باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۳ — هر که بیمار تو باشد درد بیمارش نباشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۱ — هر کجا داغ و درد و غم باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۴ — با دوست مگو رازی هرچند امین باشد
- غزل شمارهٔ ۲۸۹ — آن دل که توئی در وی غمخانه چرا باشد
- غزل شمارهٔ ۲۸۸ — شوریدهٔ صحرائی در خانه چسان باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۰ — کسی از عمر برخوردار باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۷ — مرا تو دوست نداری خدا نخواسته باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۲ — گر گاسهٔ سر ظرف جنون شد شده باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۶ — خوشا آن دل که مأوای تو باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۹ — کاش از دل بی دل خبری داشته باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۰ — خوش آن‌که هستی من بر باد رفته باشد
- غزل شمارهٔ ۲۹۸ — ای کاش که این سینه دری داشته باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۱ — گر خون دل از دیده روان شد شده باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۳ — خنک دیدهٔ کان ترا دیده باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۴ — هر آنکسکه خود را پسندیده باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۵ — دلی کز دلبری دیوانه باشد
- غزل شمارهٔ ۳۰۷ — دل مرا ز اندیشه اسباب دنیا سرد شد
- غزل شمارهٔ ۳۰۶ — هر کرا عشق یار میباشد
- غزل شمارهٔ ۳۱۰ — از می عشق مست خواهم شد
- غزل شمارهٔ ۳۰۸ — جرعه‌ام را جام و مینا تنک شد
- غزل شمارهٔ ۳۰۹ — نور ازل ظهور کرد رحمت خاص عام شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۱ — از پی آن نکار خواهم شد