فیض کاشانی
زندگی‌نامهٔ فیض کاشانی
ملا محمد محسن فیض کاشانی شاعر قرن یازدهم و معاصر با شاه عباس دوم بوده است. او در سال ۱۰۰۷ هجری قمری در کاشان متولد شد و پس از پایان مقدمات علوم و دانشهای زمان خویش به شیراز رفت و به حلقهٔ شاگردان ملاصدرا پیوست و سرانجام با دختر وی ازدواج نمود. وی از علمای بزرگ عهد خویش محسوب می‌شده و تألیفاتی در علوم عقلیه و نقلیه و حکمت و اخلاق دارد که مهمترین آنها عبارتند از: ابواب الجنان، تفسیر صافی، تفسیر اصفی، کتاب وافی (در شرح کافی)، شافی، مفاتیح الشرایع، اسرارالصلوة، علم الیقین در اصول دین، تشریح (در هیئت) سفینة النجاه، شرح صحیفه سجادیه، ترجمة الصلوه (به فارسی)، ترجمهٔ طهارت (به فارسی)، ترجمهٔ عقاید (به فارسی)، فهرست علوم و دیوان اشعار. اشعار فیض بالغ بر سیزده هزار بیت است. وی درسال ۱۰۹۰هجری قمری درگذشت و در کاشان به خاک سپرده شد.
آثار فیض کاشانی
شعرهای فیض کاشانی
- غزل شمارهٔ ۳۱۲ — تا می نخورم زان کف مستانه نخواهم شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۵ — ندادم دل بعشق و جان روان شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۳ — عشق از دل گذشت تا جان شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۴ — شراب عشقم اندر کام جان شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۶ — دگر آمد رقیب آزار جان شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۷ — ز مهر آن پری رویم دل دیوانه روشن شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۸ — چو مهر دوست بر دل تافت این ویرانه روشن شد
- غزل شمارهٔ ۳۱۹ — به جانی لطف پنهان می‌فروشد
- غزل شمارهٔ ۳۲۲ — بوی رحمان از یمن آمد دل و جان تازه شد
- غزل شمارهٔ ۳۲۵ — دوای درد ما را یار داند
- غزل شمارهٔ ۳۲۶ — چو من کسی که ره مستقیم میداند
- غزل شمارهٔ ۳۲۰ — خویش را از دست دادم روی او بنموده شد
- غزل شمارهٔ ۳۲۳ — بوئی از گلستان جان آمد
- غزل شمارهٔ ۳۲۴ — دوشم آن دلبر غمخوار به بالین آمد
- غزل شمارهٔ ۳۲۱ — مرد آن باشد که چون او را رهی بنموده شد
- غزل شمارهٔ ۳۲۷ — طرف گلزار گذشتی ز تو گل زار بماند
- غزل شمارهٔ ۳۳۱ — شد تهی از عشق سر بی باده این میخانه ماند
- غزل شمارهٔ ۳۳۲ — کوه عقلی و بیابان جنونم داده‌اند
- غزل شمارهٔ ۳۳۵ — خُنُک آن روز که از عقل نجاتم دادند
- غزل شمارهٔ ۳۲۸ — زود از درم در آی که تابم دگر نماند
- غزل شمارهٔ ۳۳۴ — قومی به منتهای ولایت رسیده‌اند
- غزل شمارهٔ ۳۲۹ — دست از دلم بدار که تابم دگر نماند
- غزل شمارهٔ ۳۳۳ — در دیگ عشق باده کشان جوش کرده‌اند
- غزل شمارهٔ ۳۳۰ — چو تو در بر من آئی اثری ز من نماند