کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۲۵ — ای باد صبا ، بخاک پایت سوگند
- شمارهٔ ۳۲۸ — پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند
- شمارهٔ ۳۲۶ — یارم چو سوار سوی میدان راند
- شمارهٔ ۳۲۴ — دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
- شمارهٔ ۳۲۱ — انگام سحر باد صبا می آمد
- شمارهٔ ۳۲۳ — گفتی که بگو حال دل غم پیوند
- شمارهٔ ۳۲۷ — ایّام بر آنست که تا بتواند
- شمارهٔ ۳۲۲ — هر گوهر معنی که دلم کرد پسند
- شمارهٔ ۳۳۱ — با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند
- شمارهٔ ۳۳۲ — اکنون که ز خوشدلی در ایّام نماند
- شمارهٔ ۳۳۵ — زر رشتۀ خور زتاب شب بگسستند
- شمارهٔ ۳۳۳ — اهل طبرستان همه چون فاخته اند
- شمارهٔ ۳۳۴ — چشم و دل من زبس که پر غم شده اند
- شمارهٔ ۳۳۶ — نام کف تو چو پیش دشمن بردند
- شمارهٔ ۳۳۰ — لعل تو طریق مهربانی داند
- شمارهٔ ۳۲۹ — بستان دلم،ارنه غم زمن بستاند
- شمارهٔ ۳۳۸ — صاحبنظران چو شمع در بر گیرند
- شمارهٔ ۳۳۹ — اقبال تو با سپهر و اختر بزند
- شمارهٔ ۳۴۰ — چون کالبدم ز روح وا پردازند
- شمارهٔ ۳۴۲ — با چشم تو باد چشم عبهر بکند
- شمارهٔ ۳۳۷ — از جور که بر سرو بلندت مردند
- شمارهٔ ۳۴۳ — وقتست که باز بلبل آشوب کند
- شمارهٔ ۳۴۱ — چوگان زلفان که سوی میدان یازند
- شمارهٔ ۳۴۴ — وقتست که بلبل بگل آواز کند