کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۱۴ — گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش
- شمارهٔ ۵۱۵ — ای بر دل من خشم تو چون ناز تو خوش
- شمارهٔ ۵۱۶ — در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش
- شمارهٔ ۵۱۸ — ای مونس جان ، لطف توام مرهم ریش
- شمارهٔ ۵۱۹ — آن سرو که نیست در جهان همتایش
- شمارهٔ ۵۱۷ — ای دیده ندیده چون تو دلخواهی خوش
- شمارهٔ ۵۱۳ — امشب منم و جام می و نوشانوش
- شمارهٔ ۵۲۰ — بیزار شدم بی تو زهر آسایش
- شمارهٔ ۵۲۷ — لعل تو کزو شکر شدست اندر خط
- شمارهٔ ۵۲۳ — بگشاد بخنده لعل جان پرور خویش
- شمارهٔ ۵۲۲ — ای دل بنشین طریق کاری اندیش
- شمارهٔ ۵۲۴ — ای دل مطلب زدیگران مرهم خویش
- شمارهٔ ۵۲۶ — ای لعل تورا نهاده جان سر برخط
- شمارهٔ ۵۲۵ — گل کرد ز باده لعل پیراهن خویش
- شمارهٔ ۵۲۱ — زین پس نکنم شکایت این دل ریش
- شمارهٔ ۵۲۸ — دل پیشکشت جان و تن آورد چو شمع
- شمارهٔ ۵۲۹ — بر رشتۀ کا رتو فتادیم چو شمع
- شمارهٔ ۵۳۰ — با دشمن و دوست انس گیریم چو شمع
- شمارهٔ ۵۳۱ — ای دشمن ملک تو بغم کشته چو شمع
- شمارهٔ ۵۳۲ — یاری که ندارد از لبش جام طمع
- شمارهٔ ۵۳۳ — یاری که ز عشق اوست جانم غمناک
- شمارهٔ ۵۳۵ — چون دید فسرده بر رخم ده تو اشک
- شمارهٔ ۵۳۴ — یارب که چگونه خفت دوش اندر خاک
- شمارهٔ ۵۳۶ — ای دانۀ دل نهاده در خوشۀ اشک