کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۵۳۷ — در شوق تو از شرح و بیان من و کلک
- شمارهٔ ۵۳۸ — دی گفت ز زیر لب خندانک
- شمارهٔ ۵۴۰ — در تیره شبی چون سر زلفش تاریک
- شمارهٔ ۵۳۹ — دل رفت بسوی آن دهن خندانک
- شمارهٔ ۵۴۱ — از بس که چکیدست مرا از هر رگ
- شمارهٔ ۵۴۲ — دارم ز حیات غصّه ها بیش از مرگ
- شمارهٔ ۵۴۳ — چون هست بلای زندگی بیش از مرگ
- شمارهٔ ۵۴۴ — خصم تو که دارد رخ زرد و دل تنگ
- شمارهٔ ۵۴۶ — هرگز بکسی... ل این دل تنگ
- شمارهٔ ۵۴۷ — مطرب بصبوح داد آگاهی چنگ
- شمارهٔ ۵۴۸ — ای برده گل از رخ چو گلنار تو رنگ
- شمارهٔ ۵۵۱ — خاک سر کوی آن بت مشکین خال
- شمارهٔ ۵۵۲ - قال الملک السعید شهاب الدین سلیمانشاه و ارسل به — چون نیست مرا به خدمتت راه وصال
- شمارهٔ ۵۴۵ — از حادثه ها اگر چه باشم دلتنگ
- شمارهٔ ۵۵۰ — ای سعد فلک را ز رخ خوب تو فال
- شمارهٔ ۵۴۹ — کردم بهوس عمارتی اندر دل
- شمارهٔ ۵۵۸ — شد عمر و نشد هیچ مرادی حاصل
- شمارهٔ ۵۵۹ — کردم ز سفر رمج و عنایی حاصل
- شمارهٔ ۵۶۰ — هر صبحدمی زخواب برخیزد گل
- شمارهٔ ۵۵۳ — کس لب به طرب به خنده نگشود امسال
- شمارهٔ ۵۵۶ — زلف تو که می برد بآسانی دل
- شمارهٔ ۵۵۵ — با رنگ رخ تو بر سمن خندد دل
- شمارهٔ ۵۵۷ — شادی طلبی از غم جانان مگسل
- شمارهٔ ۵۵۴ — آن غنچه نگر چو من گرفتار بدل