کمال‌الدین اسماعیل
زندگی‌نامهٔ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.
آثار کمال‌الدین اسماعیل
شعرهای کمال‌الدین اسماعیل
- شمارهٔ ۳۴۱ - وله ایضا — پیشوای علما خسرو دانشمندان
- شمارهٔ ۳۴۲ - ایضا له — فرستادم بخدمت کاردی خوب
- شمارهٔ ۳۴۴ - وله ایضا — ای مقادیر فضل و افضالت
- شمارهٔ ۳۴۳ - وله ایضا — صاحبا عدّت قیامت را
- شمارهٔ ۳۴۷ - ایضا له — ز ابر چون برف سیم باریدی
- شمارهٔ ۳۴۵ - فی مدح ابن بدرالدّین باسمعیل — بنامیزد چنان فرّخ لقایی
- شمارهٔ ۳۴۶ - ایضا له — مخدوم کمال ملّت و دین
- شمارهٔ ۳۴۰ - وله ایضا فی التوبیخ — ای که پی حرص و هوا می روی
- شمارهٔ ۳۵۰ - وله ایضا — ای خواجه سال و ماه تو تلوین همی‌کند
- شمارهٔ ۳۴۹ - ایضا له — ای آفتاب ملک که از پرتو کرم
- شمارهٔ ۳۴۸ - ایضا له — ای آنکه از افاضل انوار معنوی
- شمارهٔ ۴ - وله ایضاً یمدحه — ای به همّت بر از فلک جایت
- شمارهٔ ۲ - و قال ایضا یمدحه — تا همی بر گل نگارم خطّ مشکین آورد
- شمارهٔ ۳ - وله ایضا یمدحه — ای به رخِ روشن و زلفِ سیاه
- شمارهٔ ۱ - فی نعت سیدالمرسلین و خاتم‌النبیین محمدالمصطفی (ص) — ای جز به احترام خدایت نبرده نام
- شمارهٔ ۵ - و قال ایضا یمدحه — رفت آنکه روز ما ز ستم تیره رنگ بود
- شمارهٔ ۷ - و قال ایضاً یمدحه — تا زلف مشکبار به رخ برفکنده‌ای
- شمارهٔ ۶ - و قال ایضاً یمدح الصّدر رکن الدّین صاعد — ای برده آتش رخ تو آب کارگل
- شمارهٔ ۱۰ - در مدح نظام الدّین محمّد — جانا به سحر چشم جهانی ببسته‌ای
- شمارهٔ ۱۱ - فی المرائی من کلامه و له فی مرثیه الصّدر الشّهید رکن الدّین صاعد قدس الله روحه العزیز — کو خروش و شغب و ناله، چراخاموشید؟
- شمارهٔ ۱۳ - وله ایضاً فی مرثیة المولی صدرالدّین عمر الخجندی رحمه الله — خیزید تا غریو بعیّوق بر کشیم
- شمارهٔ ۱۲ - و قال ایضاً فی مرثیة الصّدر السّعید جلال الاسلام طاب مثواه — دل بر احوال روزگار منه
- شمارهٔ ۹ - وله یمدح المولی عضد الملّة والدّین عماد الاسلام والمسلمین حسن بن عبد الصمد الخجندی — چون مشک زلف بر گل رخسار بشکند
- شمارهٔ ۸ - وله ایضا یمدحه و یصف الرّیاحین — زهی با چهره ات گلبار گلزار